guð
skapaði
upphafi
himin
jörð
alla
þeim
síðast
menn
ættir
eru
frá
fjölgaðist
þeira
kynslóð
dreifðist
heim
fram
liðu
ójafnaðist
sumir
góðir
miklu
fleiri
snerust
eftir
girnðum
heimsins
órækðu
guðs
fyrir
því
drekkði
guð
heiminum
sjóvargangi
öllum
kykvendum
heimsins
nema
örkinni
váru
með
lifðu
átta
þeir
heiminn
kómu
frá
þeim
varð
enn
sem
fjölmenntist
byggðist
var
þat
allr
fjölði
elskaði
ágirni
fjár
afrækðust
guðs
svá
mikit
gerðist
þeir
vildu
eigi
nefna
hverr
myndi
frá
segja
sonum
þeira
frá
guðs
þeir
týndu
guðs
víðast
veröldina
fannst
eigi
deili
kunni
skapara
eigi
síðr
veitti
guð
þeim
jarðligar
þeir
skyldu
við
vera
hann
svá
þeir
skilðu
alla
jarðliga
hluti
allar
þær
sjá
mátti
loftsins
hugsuðu
þeir
hví
þat
myndi
jörðin
dýrin
fuglarnir
höfðu
saman
eðli
sumum
hlutum
ólík
var
eitt
jörðin
var
grafin
hám
fjalltindum
spratt
þar
vatn
þurfti
þar
eigi
lengra
grafa
til
vatns
djúpum
dýr
jafnlangt
til
blóðs
höfði
náttúra
hverju
ári
vex
jörðinni
gras
sama
ári
fellr
þat
allt
svá
dýr
vex
hár
fjaðrar
fellr
hverju
þriðja
náttúra
hon
opnuð
grær
gras
þeiri
efst
steina
þýddu
þeir
móti
tönnum
beinum
þessu
skilðu
þeir
jörðunni
væri
kvik
hefði
líf
með
nökkurum
vissu
hon
furðuliga
gömul
aldartali
máttug
fæddi
öll
hon
eignaðist
allt
sök
gáfu
þeir
henni
nafn
tölðu
ætt
sína
til
sama
spurðu
þeir
gömlum
frændum
síðan
talið
váru
mörg
hundruð
var
sama
jörð
sól
gangr
himintunglanna
var
sum
lengra
sum
þvílíkum
hlutum
grunaði
nökkurr
myndi
vera
stjórnari
stilla
myndi
gang
þeira
vilja
myndi
vera
ríkr
mjök
þess
væntu
hann
réði
fyrir
hann
myndi
fyrr
verit
hafa
þat
hann
ræðr
gangi
hann
myndi
ráða
skini
sólar
dögg
loftsins
ávexti
því
slíkt
sama
vindinum
loftsins
þar
með
stormi
vissu
þeir
hvar
ríki
hans
því
trúðu
hann
réð
öllum
hlutum
jörðu
himins
sævarins
til
þess
heldr
mætti
frá
segja
eða
minni
gáfu
þeir
nöfn
með
sjálfum
sér
öllum
hefir
þessi
átrúnaðr
marga
lund
svá
sem
þjóðirnar
skiptust
tungurnar
alla
hluti
skilðu
þeir
jarðligri
því
þeim
var
eigi
gefin
andlig
skilðu
allir
hlutir
væri
smíðaðir
nökkuru
þrjár
hálfur
var
greind
þrjár
frá
suðri
vestr
inn
hlutr
var
kallaðr
syðri
hlutr
þeirar
deilðar
svá
þar
hlutr
frá
vestri
til
norðrs
inn
til
kallaðr
eða
nyrðri
hluti
þar
svá
eigi
vex
gras
eigi
norðri
austrhálfur
allt
til
þat
kallat
þeim
hluta
veraldar
öll
fegrð
prýði
eignir
gull
mið
svá
sem
þar
jörðin
fegri
betri
öllum
kostum
öðrum
svá
var
mannfólkit
þar
mest
tignat
öllum
spekinni
fegrðinni
alls
konar
miðri
veröldinni
var
gert
þat
hús
ágætast
hefir
kallat
þar
sem
vér
köllum
staðr
var
miklu
meiri
gerr
aðrir
með
meira
hagleik
marga
lund
með
kostnaði
þar
váru
váru
tólf
konungdómar
einn
lágu
mörg
þjóðlönd
til
hvers
váru
borginni
tólf
höfðingjar
hafa
verit
fram
aðra
verit
hafa
alla
manndómliga
konungr
nefndr
eða
átti
dóttur
höfuðkonungsins
hét
áttu
hét
vér
köllum
var
uppfæðslu
með
hertoga
nefndr
hann
var
tíu
tók
hann
við
vápnum
föður
var
hann
fagr
hann
kom
með
öðrum
sem
fílsbein
grafit
hans
fegra
hann
var
tólf
hafði
hann
fullt
lyfti
hann
jörðu
tíu
bjarnarstökkum
öllum
drap
hann
fóstra
konu
eða
eignaði
sér
ríkit
köllum
vér
fór
hann
víða
lönd
kannaði
allar
heimshálfur
sigraði
einn
saman
alla
berserki
alla
risa
einn
inn
mesta
dreka
mörg
norðrhálfu
heims
fann
hann
spákonu
vér
köllum
fekk
kann
segja
ætt
var
allra
kvinna
hennar
var
sem
sonr
var
líkr
var
feðr
sonr
var
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
vér
köllum
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
vér
köllum
hans
köllum
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
hans
sonr
vér
köllum
átti
þann
nefndr
köllum
vér
var
ágætr
maðr
speki
allri
hans
hét
vér
köllum
norðr
hafði
spádóm
svá
kona
þeim
vísendum
fann
hann
nafn
hans
myndi
uppi
vera
haft
norðrhálfu
heims
tignat
fram
alla
sök
fýstist
hann
byrja
ferð
sína
hafði
með
sér
mikinn
fjölða
unga
menn
karla
höfðu
með
sér
marga
gersamliga
hvar
sem
þeir
fóru
yfir
var
ágæti
mikit
frá
þeim
svá
þeir
þóttu
líkari
goðum
þeir
gefa
eigi
stað
fyrr
þeir
koma
norðr
þat
kallat
dvalðist
langar
hríðir
eignaðist
víða
þat
setti
til
landsgæzlu
þrjá
sonu
einn
nefndr
hann
ríkr
konungr
réð
fyrir
sonr
var
synir
váru
þeir
faðir
faðir
vér
köllum
sonr
hét
vér
köllum
átti
þat
heitir
sonr
var
hans
sonr
vér
köllum
sonr
var
hans
sonr
hans
sonr
vér
köllum
þriði
sonr
nefndr
hans
sonr
langfeðr
réðu
þar
kallat
þaðan
ætt
kölluð
öllum
þeim
eru
stórar
ættir
komnar
byrjaði
ferð
sína
norðr
kom
þat
þeir
kölluðu
eignaðist
því
landi
allt
hann
setti
þar
til
landa
son
sonr
var
ætt
eru
þat
heitir
var
kallat
tók
sér
bústað
þat
fór
hann
þar
sem
heitir
var
hann
spyrr
til
ferðar
þeira
æsir
váru
fór
hann
móti
þeim
skyldi
slíkt
vald
hafa
hans
sem
hann
vildi
tími
fylgði
ferð
hvar
sem
þeir
dvölðust
var
þar
trúðu
þeir
væri
þess
því
þat
þeir
váru
ólíkir
öðrum
þeim
þeir
höfðu
fegrð
svá
þótti
fagrir
vellir
landskostir
góðir
kaus
sér
þar
heita
hann
þar
höfðingjum
sem
verit
hafði
setti
tólf
höfuðmenn
staðinum
dæma
svá
skipaði
hann
réttum
öllum
sem
fyrr
hafði
verit
váru
þat
fór
hann
þar
til
sjár
tók
við
þeir
lægi
öll
setti
þar
son
sinn
til
þess
heitir
telja
þar
sínar
ættir
til
hans
svá
jarlar
aðrir
svá
sem
segir
hafði
með
sér
þann
son
konungr
var
eftir
eru
frá
honum
komnar
þær
eru
æsir
tóku
sér
kvánföng
þar
innan
sumir
sonum
urðu
þessar
ættir
umb
allt
þaðan
norðrhálfur
dreifðist
þeira
var
eigin
tunga
öll
þessi
þat
þykkjast
menn
skynja
mega
rituð
eru
langfeðganöfn
þau
nöfn
hafa
fylgt
þessi
tungu
þeir
æsir
hafa
haft
tunguna
norðr
hingat
eru
forn
landsheiti
eða
þau
skilja
annarri
tungu
eru
gefin
konungi
konungr
réð
þar
löndum
heitir
honum
þat
sagt
hann
gaf
einni
farandi
konu
launum
skemmtunar
sinnar
eitt
plógsland
ríki
sínu
þat
fjórir
öxn
drægi
upp
dag
kona
var
ein
ása
hon
nefnd
tók
fjóra
öxn
norðan
þat
váru
synir
jötuns
nökkurs
setti
fyrir
plógrinn
gekk
svá
breitt
djúpt
upp
leysti
drógu
öxnirnir
þat
land
hafit
vestr
námu
staðar
sundi
setti
landit
gaf
nafn
kallaði
þar
sem
landit
hafði
upp
gengit
var
þar
eptir
kallaðr
liggja
svá
víkr
sem
nes
segir
skáld
dró
frá
glöð
djúpröðul
svá
rennirauknum
öxn
átta
ennitungl
þars
gengu
fyrir
vineyjar
víðri
fjögur
kom
til
konungr
var
maðr
vitr
undraðist
þat
ásafólk
var
svá
allir
hlutir
gengu
vilja
hugsaði
hvárt
þat
myndi
vera
eðli
sjálfra
þeira
eða
myndi
því
valda
goðmögn
þeir
byrjaði
ferð
sína
til
fór
með
leynð
brá
sik
gamals
manns
líki
dulðist
æsir
váru
því
þeir
höfðu
þeir
ferð
fyrr
hann
gerðu
móti
honum
hann
kom
inn
hann
þar
háva
svá
varla
mátti
hann
sjá
yfir
hennar
var
lagt
gylldum
skjöldum
svá
sem
segir
inn
var
skjöldum
baki
létu
barðir
váru
salnæfrar
seggir
mann
lék
handsöxum
hafði
sjau
senn
spurði
hann
fyrr
nefndist
kominn
refilstigum
beiddist
sækja
til
náttstaðar
hverr
höllina
þat
var
konungr
fylgja
þér
sjá
sjálfr
spyrja
hann
snerist
maðr
fyrir
honum
inn
hann
gekk
þegar
laukst
hurðin
hæla
hann
mörg
gólf
margt
sumt
með
sumir
sumir
með
vápnum
litaðist
hann
umb
þótti
margir
hlutir
þeir
hann
mælti
allar
áðr
gangi
fram
skyggnask
því
óvíst
vita
hvar
óvinir
sitja
fleti
þrjú
hásæti
hvert
upp
frá
sátu
þrír
menn
sinn
spurði
hvert
nafn
höfðingja
þeira
svarar
hann
leiddi
inn
inu
neðsta
hásæti
var
konungr
heitir
þar
næst
heitir
spyr
hvárt
fleira
erendi
heimill
matr
drykkr
honum
sem
öllum
þar
fyrst
vill
hann
spyrja
nokkurr
fróðr
maðr
hann
komi
eigi
heill
nema
hann
stattu
fram
meðan
sitja
skal
æðstan
goða
hóf
svá
mál
æðstr
eða
elstr
allra
heitir
váru
inum
forna
átti
hann
tólf
annat
eða
þriðja
eða
fjórða
eða
fimmta
sétta
sjaunda
átta
eða
níunda
tíunda
ellifta
tólfta
eða
spyrr
eða
hvat
eða
hvat
hefir
hann
unnit
hann
allar
aldir
stjórnar
öllu
ríki
sínu
ræðr
öllum
stórum
mælir
smíðaði
himin
jörð
loftin
alla
eign
mælti
hann
gerði
manninn
gaf
honum
önd
lifa
skal
aldri
þótt
líkaminn
fúni
moldu
eða
brenni
skulu
allir
menn
þeir
rétt
eru
vera
með
honum
sjálfum
þar
sem
heitir
eða
vándir
menn
fara
til
þaðan
niðr
inn
níunda
mælti
hafðist
hann
áðr
himinn
jörð
væri
svarar
var
hann
með
var
upphaf
eða
hversu
hófst
eða
hvat
var
sem
segir
var
alda
þat
ekki
sandr
sær
svalar
jörð
fannsk
eigi
gap
var
gras
mælti
var
þat
mörgum
öldum
jörð
var
sköpuð
var
honum
miðjum
liggr
bruðr
þaðan
falla
þær
svá
næst
mælti
var
heimr
ljóss
átt
logandi
hann
ófærr
þar
eru
útlendir
eigi
eigu
þar
þar
sitr
landsenda
til
hefir
loganda
sverð
enda
veraldar
mun
hann
fara
herja
sigra
öll
goðin
brenna
allan
heim
með
segir
ferr
sunnan
með
sviga
skínn
sverði
sól
grjótbjörg
gífr
troða
halir
himinn
hrímþursa
áðr
ættirnar
yrði
eða
aukaðist
mælti
kallaðar
eru
þær
váru
svá
langt
komnar
frá
eitrkvika
þar
harðnaði
svá
sem
sindr
renn
varð
þat
íss
gaf
staðar
rann
hélði
yfir
stóð
fraus
jók
hrímit
hvert
yfir
annat
allt
mælti
þat
vissi
til
fylltist
með
þunga
höfugleik
íss
hríms
inn
frá
inn
syðri
hlutr
léttist
mót
gneistum
síum
flugu
mælti
sem
kalt
stóð
allir
hlutir
svá
var
allt
vissi
námunda
heitt
var
svá
hlætt
sem
loft
mættist
hrímin
blær
svá
bráðnaði
þeim
kvikudropum
kviknaði
með
krafti
til
sendi
varð
manns
var
nefndr
hrímþursar
kalla
hann
eru
þaðan
komnar
ættir
svá
sem
segir
inni
völur
allar
frá
vitkar
allir
frá
seiðberendr
frá
jötnar
allir
frá
hér
segir
svá
stukku
eitrdropar
unz
varð
þar
órar
ættir
kómu
allar
því
þat
allt
til
mælti
óxu
ættir
þaðan
eða
skapaðist
fleiri
menn
eða
trúir
þann
sagðir
svarar
engan
mun
játum
vér
hann
illr
allir
hans
köllum
vér
svá
hann
fekk
hann
undir
vinstri
hendi
honum
maðr
annarr
fótr
hans
gat
son
við
þaðan
kómu
eru
gamli
hann
köllum
vér
upphafi
mælti
byggði
eða
við
hvat
lifði
var
þat
hrímit
þar
varð
kýr
fjórar
mjólkár
runnu
spenum
fæddi
hon
mælti
hvat
fæddist
sleikði
saltir
inn
fyrsta
hon
sleikði
kom
steininum
kveldi
manns
annan
dag
manns
þriðja
dag
var
þar
allr
nefndr
var
fagr
mikill
gat
son
hann
fekk
þeirar
konu
dóttir
fengu
þau
þrjá
einn
annarr
þriði
þat
mín
hans
brœðr
munu
vera
stýrandi
himins
ætlum
hann
myni
svá
heitir
vér
vitum
mestan
vel
meguð
þér
hann
láta
svá
frá
mælti
varð
þeira
eða
hvárir
váru
svarar
drápu
hann
hljóp
svá
mikit
blóð
sárum
með
því
drekkðu
þeir
allri
ætt
nema
einn
komst
undan
með
sínu
kalla
jötnar
fór
upp
lúðr
sinn
kona
hans
helzt
eru
þeim
komnar
hrímþursa
svá
sem
hér
vetra
áðr
væri
jörð
var
þat
fyrst
inn
fróði
jötunn
var
lúðr
skópu
jörð
himinn
segir
höfðust
trúir
þeir
þar
lítit
tóku
fluttu
mitt
gerðu
honum
blóði
hans
sæinn
var
ger
björgin
urðir
gerðu
þeir
tönnum
jöxlum
þeim
brotin
mælti
því
sárum
rann
laust
þar
gerðu
þeir
þann
þeir
gerðu
festu
saman
jörðina
lögðu
þann
sjá
hring
útan
mun
þat
flestum
manni
ófæra
þykkja
komast
þar
mælti
þeir
haus
hans
gerðu
þar
himin
settu
hann
upp
yfir
jörðina
með
fjórum
undir
hvert
horn
settu
þeir
heita
tóku
þeir
síur
gneista
lausir
fóru
kastat
hafði
settu
mitt
himin
bæði
ofan
neðan
til
lýsa
himin
gáfu
staðar
öllum
sumum
sumar
fóru
lausar
undir
settu
þeim
stað
skipuðu
göngu
sagt
fornum
þaðan
váru
dægr
greind
sem
segir
þat
hvar
hon
sali
máni
þat
hvat
hann
megins
stjörnur
þat
hvar
þær
staði
var
áðr
þetta
væri
mælti
eru
mikil
heyri
smíð
þat
hagliga
var
jörðin
svarar
kringlótt
þar
útan
liggr
inn
djúpi
með
þeiri
sjávarströndu
gáfu
þeir
lönd
til
byggðar
jötna
fyrir
innan
jörðunni
gerðu
þeir
borg
umhverfis
heim
fyrir
ófriði
til
þeirar
borgar
höfðu
þeir
brár
jötuns
kölluðu
borg
tóku
heila
hans
köstuðu
loft
gerðu
svá
sem
hér
holdi
var
jörð
sveita
björg
baðmr
hausi
hans
brám
gerðu
blíð
regin
manna
hans
heila
váru
þau
harðmóðgu
ský
öll
skópu
mælti
þótti
mér
þeir
hafa
snúit
til
jörð
himinn
var
gert
sól
himintungl
váru
sett
skipt
hvaðan
kómu
mennirnir
þeir
heim
svarar
þeir
gengu
með
sævarströndu
fundu
þeir
tré
tvau
tóku
upp
trén
sköpuðu
inn
fyrsti
önd
annarr
vit
þriði
mál
heyrn
gáfu
þeim
klæði
karlmaðrinn
konan
ólst
þaðan
byggðin
var
gefinn
undir
næst
gerðu
þeir
sér
borg
miðjum
heimi
kölluð
köllum
vér
byggðu
goðin
ættir
gerðust
þaðan
mörg
tíðendi
greinir
bæði
jörðu
einn
settist
þar
hann
alla
heima
hvers
manns
athæfi
vissi
alla
hluti
hann
hans
hét
þeira
ætt
kynslóð
vér
köllum
ása
ættir
byggt
hafa
inn
forna
þau
þar
liggja
þat
allt
goðkunnug
fyrir
því
hann
heita
hann
faðir
allra
goðanna
manna
alls
honum
hans
krafti
var
var
dóttir
hans
kona
henni
gerði
hann
inn
fyrsta
þat
fylgdi
afl
sigrar
hann
öll
eða
hét
byggði
átti
var
svört
sem
hon
átti
ætt
var
gift
þeim
sonr
hét
næst
var
hon
gift
hét
þeira
átti
hana
hann
ása
þeira
sonr
hann
ljóss
fagr
eptir
faðerni
tók
son
gaf
þeim
tvá
hesta
tvær
kerrur
sendi
þau
upp
þau
skulu
ríða
hverjum
tveim
dægrum
umhverfis
fyrri
þeim
kallaðr
morgni
hverjum
döggvir
hann
jörðina
méldropum
heitir
lýsir
allt
loft
jörðina
faxi
mælti
stýrir
hann
gang
sólar
eða
maðr
nefndr
átti
tvau
váru
svá
fögr
hann
kallaði
son
sinn
dóttur
sína
gifti
hana
þeim
goðin
reiddust
þessu
ofdrambi
tóku
þau
systkin
settu
upp
létu
keyra
drógu
kerru
þeirar
goðin
höfðu
skapat
til
lýsa
heimana
þeiri
flaug
hestar
heita
undir
bógum
hestanna
settu
goðin
tvá
vindbelgi
kæla
sumum
fræðum
þat
kallat
stýrir
göngu
tungls
ræðr
nýjum
tók
tvau
börn
svá
þau
gengu
frá
brunni
þeim
báru
öxlum
sér
heitir
stöngin
nefndr
faðir
börn
fylgja
svá
sem
sjá
úlfakreppu
mælti
ferr
sólin
nær
svá
sem
hon
eigi
myndi
hon
meir
hvata
hon
hræddist
bana
svarar
þat
hon
fari
gengr
hana
engan
útveg
hon
nema
renna
mælti
henni
gerir
þann
eru
tveir
heitir
eftir
henni
hræðist
hann
mun
taka
heitir
fyrir
henni
vill
hann
taka
svá
mun
mælti
ætt
ein
býr
fyrir
austan
þeim
þeim
skógi
byggja
þær
gamla
gýgr
fæðir
sonum
marga
jötna
alla
vargs
þaðan
eru
komnir
þessir
svá
ættinni
verðr
einna
kallaðr
fyllist
með
fjörvi
allra
þeira
hann
gleypir
stökkvir
blóði
himin
loft
týnir
sól
skini
vindar
eru
ókyrrir
gnýja
heðan
segir
býr
aldna
fæðir
þar
verðr
þeim
öllum
einna
nökkurr
tungls
tjúgari
trolls
fjörvi
feigra
rýðr
ragna
sjöt
rauðum
svört
verða
sólskin
sumur
veðr
öll
enn
eða
mælti
leið
til
himins
svarar
hló
fróðliga
þér
eigi
sagt
goðin
gerðu
brú
jörðu
til
heitir
muntu
sét
þat
kallir
með
þrimr
litum
mjök
sterk
ger
með
list
kunnáttu
meiri
aðrar
svá
sterk
sem
hon
mun
hon
fara
ríða
svima
hestar
þeira
yfir
stórar
koma
þeir
mælti
þótti
mér
goðin
gera
trúnaði
hon
skal
brotna
þau
megu
gera
sem
þau
mælti
eru
goðin
hallmælis
verð
þessi
brú
enginn
hlutr
þessum
heimi
sér
megi
bústaði
goða
upphaf
dverga
mælti
hafðist
gerr
var
upphafi
setti
hann
stjórnarmenn
sæti
beiddi
dæma
með
sér
örlög
manna
ráða
skipun
var
sem
heitir
miðri
þat
hið
fyrsta
þeira
verk
gera
hof
sæti
þeira
tólf
standa
önnur
þat
hús
bezt
gert
jörðu
þat
útan
innan
svá
sem
gull
þeim
stað
kalla
menn
sal
gerðu
var
gyðjurnar
var
hann
hús
kalla
menn
næst
gerðu
þeir
þeir
lögðu
afla
þar
til
gerðu
þeir
hamar
töng
steðja
þaðan
öll
tól
því
næst
smíðuðu
þeir
málm
stein
tré
svá
gnógliga
þann
gull
öll
búsgögn
öll
reiðigögn
höfðu
þeir
öld
kölluð
áðr
spilltist
tilkvámu
kómu
næst
settust
goðin
upp
sæti
sín
réttu
dóma
sína
hvaðan
dvergar
höfðu
kviknat
moldinni
niðri
svá
sem
maðkar
höfðu
skipazt
fyrst
tekit
kviknun
holdi
váru
atkvæðum
goðanna
urðu
þeir
vitandi
mannvits
höfðu
manns
líki
búa
jörðu
var
æðstr
annarr
segir
gengu
regin
öll
ginnheilög
þat
hverr
skyldi
dverga
drótt
skepja
brimi
blóðgu
mannlíkun
mörg
dvergar
sem
þessi
segir
hon
nöfn
þeira
þessir
eru
dvergar
búa
inir
fyrri
þessir
kómu
frá
til
kominn
þaðan
eru
nöfn
nornum
mælti
höfuðstaðrinn
eða
helgistaðrinn
aski
skulu
goðin
eiga
dóma
sína
hvern
mælti
segja
frá
þeim
segir
allra
trjá
mestr
hans
dreifast
heim
allan
standa
yfir
rætr
trésins
halda
því
upp
standa
með
önnur
með
þar
sem
forðum
var
þriðja
stendr
yfir
undir
þeiri
rót
gnagar
neðan
undir
þeiri
til
hrímþursa
þar
spekð
mannvit
heitir
fullr
fyrir
því
hann
drekkr
brunninum
horninu
kom
beiddist
eins
drykkjar
hann
fekk
fyrr
hann
lagði
auga
sitt
segir
veit
hvar
auga
þeim
inum
mæra
mjöð
morgin
hverjan
veði
enn
eða
rót
asksins
stendr
undir
þeiri
rót
brunnr
mjök
heitir
eiga
goðin
dómstað
dag
ríða
æsir
þangat
upp
heitir
ásanna
heita
hann
hefir
átta
þriði
fjórði
fimmti
sétti
sjaundi
átti
níundi
tíundi
ellifti
hestr
var
brenndr
með
gengr
til
dómsins
veðr
svá
þær
skal
vaða
dag
hann
dæma
ferr
aski
því
ásbrú
brenn
öll
heilög
vötn
mælti
eldr
yfir
sér
rautt
eldr
himin
mundu
ganga
hrímþursar
öllum
væri
fært
þeim
fara
staðir
eru
himni
þar
allt
guðlig
vörn
stendr
salr
einn
fagr
undir
askinum
við
þeim
sal
koma
þrjár
þær
svá
meyjar
skapa
mönnum
köllum
vér
eru
fleiri
þær
koma
til
hvers
borit
skapa
eru
þessar
aðrar
álfa
inar
þriðju
dverga
svá
sem
hér
mjök
segi
nornir
þær
ætt
sumar
eru
sumar
eru
sumar
dætr
mælti
nornir
ráða
örlögum
skipta
þær
geysi
sumir
hafa
gott
líf
sumir
hafa
lítit
lén
eða
sumir
langt
sumir
nornir
vel
ættaðar
skapa
góðan
þeir
fyrir
ósköpum
valda
því
illar
frá
askinum
mælti
fleira
segja
stórmerkja
frá
þar
einn
sitr
limum
hann
margs
milli
augna
honum
sitr
heitir
heitir
renn
upp
niðr
eftir
askinum
berr
öfundarorð
milli
arnarins
fjórir
hirtir
renna
limum
asksins
bíta
heita
svá
margir
ormar
eru
með
engi
tunga
segir
drýgir
erfiði
meira
menn
hjörtr
bítr
hliðu
skerðir
enn
fleiri
liggja
und
aski
þat
hyggi
hverr
ósviðra
þeir
eru
hygg
myni
meiðs
kvistum
þat
nornir
byggja
við
taka
hvern
dag
vatn
brunninum
með
aurinn
liggr
ausa
upp
yfir
til
þess
eigi
skuli
limar
hans
tréna
eða
þat
vatn
svá
allir
þeir
þar
koma
verða
svá
hvítir
sem
hinna
skjall
innan
liggr
við
svá
sem
hér
veit
heitir
hárr
hvíta
þaðan
koma
dali
stendr
hann
yfir
grænn
þaðan
fellr
þat
kalla
menn
þar
fæðast
tveir
fæðast
heita
þeim
fuglum
hefir
komit
þat
svá
goðanna
mælti
tíðendi
kannt
segja
þar
fleira
höfuðstaða
staðir
eru
þar
einn
staðr
kallaðr
byggvir
fólk
búa
niðri
eru
þeir
ólíkir
þeim
sýnum
miklu
ólíkari
eru
fegri
sól
eru
svartari
einn
engi
þar
fegri
eru
veggir
hans
steðr
allar
stólpar
rauðu
þak
hans
enn
stendr
himins
enda
við
þar
kemr
til
enn
mikill
stað
gerðu
goðin
þökðu
skíru
þar
þessum
þat
svá
sitr
því
sér
hann
alla
sunnanverðum
himins
enda
allra
fegrstr
bjartari
skal
bæði
himinn
jörð
hefir
byggja
þann
stað
góðir
menn
réttlátir
allar
segir
veit
standa
sólu
gulli
þar
skulu
dyggvar
dróttir
byggva
aldrdaga
ynðis
mælti
gætir
þess
brennir
himin
annarr
himinn
suðr
upp
frá
þessum
heitir
inn
þriði
himinn
enn
upp
frá
heitir
þeim
himni
hyggjum
vér
þenna
stað
hyggjum
byggvi
uppruna
vindsins
mælti
kemr
svá
hann
hrærir
stór
hann
æsir
svá
sterkr
sem
hann
eigi
sjá
því
hann
undarliga
mælti
kann
vel
segja
norðanverðum
himins
enda
sitr
jötunn
hefir
hann
beinir
standa
vindar
undan
vængjum
segir
sitr
himins
jötunn
arnar
hans
vængjum
kveða
vind
koma
alla
menn
mismun
mælti
skilr
svá
sumar
skal
vera
vetr
mundi
svá
fróðr
maðr
því
þetta
vitu
allir
einn
ert
orðinn
svá
eigi
hefir
þetta
vil
þat
vel
heldr
spyrir
eitt
sinn
ófróðliga
gangir
lengr
duliðr
skylt
heitir
faðir
hann
svá
svá
hans
heiti
þat
kallat
blítt
faðir
ýmist
kallaðr
eða
váru
þeir
áttungar
grimmir
hefir
þeira
nöfnum
hans
mælti
eru
þeir
mönnum
skylt
trúa
eru
æsir
mælti
eru
ásynjurnar
eigi
megu
þær
mælti
æðstr
elztr
ræðr
öllum
svá
sem
önnur
goðin
eru
þjóna
honum
öll
svá
sem
börn
kona
veit
hon
örlög
þótt
hon
segi
eigi
svá
sem
hér
mælti
sjálfr
við
þann
hví
hygg
öll
þótt
hon
sjalfgi
heitir
því
hann
faðir
allra
heitir
því
hans
óskasynir
eru
allir
val
skipar
hann
heita
þeir
heitir
enn
hefir
hann
nefnzt
fleiri
hann
var
kominn
til
mælti
heiti
hafit
þér
gefit
þat
veit
trúa
þat
mun
vera
mikill
hér
kann
skyn
hverir
atburðir
hafa
orðit
sér
til
hvers
þessa
segir
skynsemi
rifja
þat
vandliga
þér
þat
skjótast
flest
heiti
hafa
verit
gefin
þeim
svá
margar
sem
eru
greinir
tungnanna
þykkjast
allar
þjóðir
þurfa
breyta
nafni
hans
til
sinnar
tungu
til
ákalls
bæna
fyrir
sjálfum
sumir
atburðir
til
þessa
heita
hafa
gerzt
ferðum
þat
fært
muntu
eigi
mega
fróðr
maðr
skalt
eigi
kunna
segja
frá
þeim
mælti
eru
nöfn
annarra
eða
hvat
hafast
þeir
eða
hvat
hafa
þeir
gert
til
þeira
kallaðr
eða
sterkastr
allra
goðanna
þar
höll
hans
heitir
þeim
sal
eru
fimm
hundruð
gólfa
fjórir
hús
svá
menn
segir
hundruð
golfa
umb
fjórum
svá
hygg
með
ranna
reft
míns
veit
mest
hafra
svá
reið
hann
hafrarnir
draga
hann
kallaðr
þrjá
þeira
hamarrinn
hrímþursar
bergrisar
hann
kemr
þat
eigi
hefir
lamit
margan
haus
feðrum
eða
frændum
grip
hann
hann
spennir
þeim
vex
honum
ásmegin
þriðja
hlut
þann
mikill
gripr
eru
hann
eigi
missa
við
engi
svá
telja
kunni
öll
stórvirki
segja
kann
þér
svá
mörg
tíðendi
frá
dveljast
munu
áðr
sagt
þat
mælti
vil
tíðenda
fleirum
sonr
frá
honum
gott
hann
lofa
svá
fagr
álitum
svá
lýsir
eitt
gras
svá
jafnat
til
allra
grasa
þar
eftir
máttu
marka
fegurð
hans
bæði
hár
vitrastr
ásanna
fegrst
talaðr
náttúra
fylgir
engi
haldast
dómr
býr
sem
heitir
þeim
stað
ekki
vera
svá
sem
hér
þar
hefir
sér
görva
því
liggja
veit
fæsta
þriði
áss
kallaðr
býr
þar
sem
heitir
ræðr
fyrir
göngu
vinds
stillir
sjá
hann
skal
heita
til
sæfara
til
svá
auðigr
hann
gefa
þeim
auð
landa
eða
hann
skal
til
þess
ása
var
upp
fæddr
gísluðu
hann
goðunum
tóku
mót
gíslingu
varð
sætt
með
goðum
dóttir
vill
hafa
bústað
átt
hafði
faðir
þat
fjöllum
þar
sem
heitir
vill
vera
nær
sættust
þau
skyldu
vera
níu
nætr
aðrar
níu
kom
aftr
til
kvað
hann
erumk
lengi
nætr
einar
ulfa
þytr
mér
þótti
illr
vera
hjá
söngvi
kvað
máttak
sævar
beðjum
fugls
jarmi
mik
víði
morgin
hverjan
fór
upp
fjall
byggði
ferr
hon
mjök
skíðum
með
boga
skýtr
heitir
öndurgoð
eða
inn
ámáttki
skír
brúðr
fornar
toftir
gat
síðan
tvau
annat
dóttir
váru
fögr
álitum
inn
ágætasti
ræðr
fyrir
regni
skini
sólar
þar
með
ávexti
hann
gott
heita
til
árs
ræðr
fésælu
ágætust
þann
hvar
sem
hon
ríðr
til
hon
hálfan
hálfan
svá
sem
hér
þar
ræðr
sessa
kostum
halfan
val
hon
kýss
hverjan
halfan
hennar
hann
mikill
hon
ekr
hon
köttum
tveim
sitr
nákvæmust
mönnum
til
hennar
nafni
þat
ríkiskonur
eru
kallaðar
líkaði
vel
hana
gott
heita
til
mælti
þykkja
mér
þessir
fyrir
sér
eigi
mikill
kraftr
fylgi
þér
skuluð
kunna
skyn
goðanna
hvert
biðja
skal
hverrar
eru
fleiri
enn
enn
djarfastr
bezt
hann
ræðr
mjök
sigri
hann
gott
heita
fram
aðra
menn
ekki
sést
var
svá
þat
vitrastr
eitt
mark
djarfleik
æsir
lokkuðu
til
þess
leggja
fjöturinn
trúði
hann
þeim
þeir
mundu
leysa
fyrr
þeir
lögðu
honum
veði
hönd
munn
æsir
vildu
eigi
leysa
beit
hann
höndina
þar
heitir
hann
einhendr
ekki
kallaðr
sættir
heitir
ágætr
speki
mest
málsnilld
kann
mest
honum
bragr
kallaðr
hans
nafni
kallaðr
bragr
karla
eða
bragr
orðsnilld
hefir
framar
kona
eða
hans
varðveitir
eski
sínu
epli
goðin
skulu
þau
verða
allir
svá
mun
vera
allt
til
mælti
þykkir
mér
goðin
eiga
undir
gæzlu
eða
trúnaði
mælti
hló
lagði
þat
ófæru
einu
mun
þar
skalt
fyrst
heyra
fleiri
nöfn
heitir
kallaðr
hvíti
mikill
báru
syni
meyjar
níu
allar
heitir
hans
váru
hans
heitir
býr
heita
við
vörðr
goða
sitr
þar
við
himins
enda
gæta
brúarinnar
fyrir
þarf
minna
svefn
sér
jafnt
nótt
sem
dag
hundrað
rasta
frá
heyrir
gras
vex
jörðu
eða
ull
allt
þat
hæra
hefir
lúðr
heyrir
blástr
hans
alla
sverð
kallat
höfuð
svá
þar
kveða
valda
þar
vörðr
goða
drekkr
væru
ranni
glaðr
inn
góða
enn
segir
hann
sjálfr
mæðra
níu
systra
heitir
einn
hann
vilja
mundu
þenna
þyrfti
eigi
því
hans
handaverk
munu
lengi
vera
höfð
minnum
með
goðum
heitir
inn
þögli
hefir
skó
næst
því
sem
honum
hafa
goðin
mikit
traust
allar
eða
heitir
sonr
djarfr
orrostum
mjök
heitir
sonr
stúpsonr
bogmaðr
svá
góðr
skíðfærr
engi
við
hann
fagr
álitum
hefir
hermanns
hann
gott
heita
heitir
sonr
þann
sal
til
hans
koma
með
fara
allir
sáttir
dómstaðr
beztr
með
goðum
segir
heitir
hann
gulli
studdr
silfri
þakðr
þar
byggvir
flestan
dag
svæfir
allar
enn
talðr
með
sumir
kalla
rógbera
ásanna
frumkveða
flærðanna
vömm
allra
goða
nefndr
eða
sonr
hans
heitir
eða
hans
eru
þeir
fríðr
fagr
illr
mjök
fjölbreytinn
hafði
speki
fram
aðra
slægð
vélar
til
allra
kom
ásum
jafnan
fullt
oft
leysti
hann
með
hans
heitir
sonr
þeira
eða
börnum
bundinn
átti
fleiri
hét
gýgr
henni
gat
þrjú
var
annat
þat
þriðja
goðin
vissu
þessi
þrjú
systkin
fæddust
upp
goðin
rökðu
til
systkinum
þessum
myndi
þeim
mikit
mein
óhapp
þótti
öllum
mikils
ills
fyrst
móðerni
enn
verra
sendi
til
goðin
taka
börnin
færa
þau
kómu
til
kastaði
hann
orminum
inn
djúpa
liggr
öll
ormr
hann
liggr
miðju
hafinu
öll
lönd
bítr
sporð
kastaði
hann
gaf
henni
vald
yfir
níu
hon
skyldi
skipta
öllum
vistum
með
til
hennar
váru
þat
eru
sóttdauðir
menn
þar
mikla
eru
garðar
hennar
forkunnarhávir
grindr
heitir
salr
diskr
knífr
þresköldr
inn
ársali
blá
hálf
með
hon
auðkennd
heldr
gnúpleit
fæddu
æsir
hafði
einn
djarfleik
ganga
til
gefa
honum
goðin
hversu
mikit
hann
hvern
allar
spár
hann
myndi
vera
lagðr
til
skaða
fengu
æsirnir
þat
þeir
gerðu
fjötur
þeir
kölluðu
báru
hann
til
úlfsins
báðu
hann
reyna
afl
sitt
við
úlfinum
þótti
sér
þat
ekki
ofrefli
lét
fara
með
sem
þeir
fyrsta
úlfrinn
spyrnði
brotnaði
leystist
hann
næst
gerðu
æsirnar
annan
fjötr
hálfu
þeir
kölluðu
báðu
enn
úlfinn
reyna
þann
fjötur
tölðu
hann
verða
mundu
ágætan
mjök
slík
stórsmíði
mætti
eigi
halda
úlfrinn
þessi
fjöturr
var
sterkr
þat
honum
hafði
afl
síðan
hann
braut
kom
þat
hann
myndi
verða
leggja
sik
hann
skyldi
frægr
lét
leggja
sik
æsir
tölðust
hristi
úlfrinn
sik
laust
fjötrinum
jörðina
knúðist
fast
spyrnði
braut
svá
fjarri
flugu
drap
hann
sik
síðan
haft
fyrir
leysi
eða
drepi
einhver
hlutr
ákafliga
þat
óttuðust
þeir
myndi
eigi
bundit
sendi
sendimaðr
ofan
til
dverga
nökkurra
lét
gera
fjötur
var
gerr
sex
dyn
kattarins
skeggi
konunnar
rótum
bjargsins
sinum
bjarnarins
anda
fisksins
fugls
þóttú
vitir
eigi
áðr
þessi
máttu
finna
skjótt
hér
sönn
eigi
logit
munt
konan
hefir
ekki
skegg
engi
dynr
verðr
hlaupi
kattarins
eigi
eru
rætr
undir
þat
veit
trúa
jafnsatt
þat
hef
sagt
þótt
þeir
sumir
mátt
eigi
mælti
vísu
satt
hluti
hefir
til
dæma
hvernig
varð
fjöturrinn
kann
þér
vel
varð
sléttr
blautr
sem
svá
traustr
sterkr
sem
skaltu
fjöturrinn
var
færðr
þökkuðu
þeir
vel
sendimanni
sitt
fóru
æsirnir
vatn
hólm
kölluðu
með
sér
sýndu
honum
silkibandit
báðu
hann
slíta
kváðu
vera
nökkuru
traustara
líkendi
þætti
fyrir
digrleiks
seldi
hverr
öðrum
treysti
með
slitnaði
kváðu
þeir
úlfinn
slíta
svarar
lízt
mér
þenna
dregil
sem
enga
frægð
munak
þótt
slíta
sundr
svá
mjótt
þat
gert
með
list
þótt
þat
sýnist
kemr
þat
band
eigi
mína
sögðu
hann
myndi
skjótt
sundr
slíta
mjótt
hann
hafði
fyrr
brotit
stóra
fær
eigi
þetta
band
muntu
ekki
hræða
mega
vér
leysa
þér
bindið
svá
fæk
eigi
leyst
skollið
þér
mér
mun
seint
verða
taka
yðr
láta
þetta
band
mik
heldr
þér
frýið
mér
leggi
einn
hverr
yðarr
hönd
sína
munn
mér
þetta
falslaust
hverr
ásanna
til
annars
þótti
vera
tvau
vildi
engi
sína
hönd
fram
fyrr
lét
fram
hönd
sína
hægri
leggr
munn
úlfrinn
harðnaði
því
harðara
hann
brauzt
því
skarpara
var
hlógu
allir
nema
lét
hönd
æsirnir
úlfrinn
var
bundinn
tóku
þeir
var
drógu
hana
gegnum
hellu
heitir
festu
helluna
langt
jörð
tóku
þeir
mikinn
stein
skutu
enn
lengra
heitir
höfðu
þann
stein
fyrir
gapði
ákafliga
fekksk
mjök
vildi
bíta
skutu
munn
honum
sverði
hjöltin
við
neðra
efra
gómi
gómsparri
grenjar
slefa
renn
munni
liggr
hann
til
mælti
illa
barna
eign
gat
öll
þessi
systkin
eru
mikil
fyrir
fyrir
hví
drápu
æsir
eigi
þeim
ills
ván
mikils
virðu
goðin
sín
eigi
vildu
þau
saurga
með
blóði
þótt
svá
segi
hann
myni
verða
bana
ásynjum
mælti
eru
þann
hann
býr
þat
mikill
læknir
henni
þjóna
meyjar
enn
mær
ferr
laushár
gullband
berr
eski
gætir
skóklæða
hennar
veit
launráð
með
tignust
með
giftist
þeim
þeira
svá
hennar
nafni
eru
hnossir
þat
fagrt
fór
braut
langar
grætr
tár
hennar
gull
mörg
sök
til
hon
gaf
sér
ýmis
hon
fór
með
ókunnum
þjóðum
leita
heitir
átti
kölluð
hon
gætir
mjök
til
snúa
hugum
manna
til
kvinna
hennar
nafni
elskhuginn
kallaðr
hon
svá
mild
góð
til
hon
fær
leyfi
eða
til
manna
kvinna
þótt
áðr
bannat
eða
þvertekit
hennar
nafni
lof
kallat
svá
hon
lofuð
mjök
hon
hlýðir
eiða
manna
veita
sín
milli
konur
heita
þau
mál
hefnir
hon
vitr
svá
engi
hlut
hana
kona
verði
vör
hon
verðr
hon
gætir
dura
höllinni
lýkr
fyrir
eigi
skulu
inn
hon
sett
til
varnar
þingum
fyrir
þau
hon
vill
þat
syn
fyrir
maðr
hon
sett
til
gæzlu
yfir
þeim
vill
forða
við
háska
þat
hon
vitr
hennar
heiti
kallat
snotr
kona
eða
hóflátr
hana
sendir
ýmsa
heima
erendum
þann
renn
loft
lög
heitir
var
eitt
hon
vanir
nökkurir
reið
hennar
mælti
þar
hvat
þar
ferr
eða
lofti
ferk
lofti
líðk
þeim
gat
við
nafni
svá
þat
hátt
eru
talðar
með
sagt
fyrr
frá
eðli
valkyrjum
eru
þær
þjóna
skulu
bera
drykkju
gæta
borðbúnaðar
eru
þær
nefndar
vil
mér
horn
þær
bera
heita
sendir
til
hverrar
kjósa
feigð
menn
ráða
norn
ríða
jafnan
kjósa
val
ráða
móðir
móðir
eru
talðar
með
fekk
hét
kona
hans
var
bergrisa
þeira
allra
kvinna
var
var
einn
hafði
gengit
heima
hann
leit
hann
einum
mikit
hús
til
þess
húss
gekk
hon
tók
upp
höndum
lauk
hurð
fyrir
lýsti
höndum
hennar
bæði
loft
allir
heimar
birtust
svá
hefnði
honum
þat
mikla
hann
hafði
setzt
þat
helga
hann
gekk
braut
fullr
hann
kom
mælti
hann
svaf
ekki
drakk
þorði
krefja
hann
lét
kalla
til
sín
skósvein
bað
hann
ganga
til
beiða
hann
orða
hverjum
hann
væri
svá
hann
mælti
ekki
við
lézt
ganga
mundu
eigi
fúss
kvað
illra
svara
vera
ván
hann
kom
til
spurði
hví
var
svá
hnipinn
mælti
ekki
við
svarar
hann
hefði
sét
konu
fagra
fyrir
hennar
sakir
var
hann
svá
eigi
myndi
hann
lengi
hann
skyldi
eigi
henni
skaltu
fara
biðja
hennar
mér
til
handa
hafa
hana
heim
hvárt
faðir
hennar
vill
eða
skal
þat
vel
launa
svarar
sagði
hann
skal
fara
skal
honum
sverð
var
svá
gott
sjálft
lét
eigi
þat
til
skorta
gaf
honum
fór
bað
honum
konunnar
fekk
heit
níu
nóttum
síðar
skyldi
hon
þar
ganga
brullaupinu
með
sagði
sitt
kvað
hann
löng
hvé
mega
þreyja
mér
mánaðr
minni
þótti
sjá
half
sök
til
var
svá
hann
barðist
við
drap
hann
með
mælti
þvílíkr
höfðingi
sem
vildi
gefa
svá
hann
átti
eigi
annat
mein
var
honum
hann
barðist
við
veit
trúa
þeirar
gjafar
myndi
hann
svarar
mark
var
þeir
mátti
hann
með
hendi
mun
mun
þykkja
verr
við
hann
missir
fara
vist
mælti
segir
allir
þeir
orrustu
hafa
fallit
frá
upphafi
heims
eru
komnir
til
hefir
hann
þeim
þar
skyldi
vera
allmikit
svarar
allmikit
fjölmenni
miklu
fleira
skal
enn
mun
oflítit
úlfrinn
aldri
svá
mikill
mannfjölði
eigi
þeim
endast
flesk
galtar
soðinn
hvern
heill
þessi
spyrr
þykkir
mér
fáir
myni
svá
vísir
hér
kunni
satt
heitir
hér
lætr
fleska
þat
fáir
við
hvat
einherjar
mælti
hefir
þat
sama
borðhald
sem
hans
borði
gefr
hann
tveim
hann
svá
enga
vist
þarf
honum
bæði
drykkr
segir
seðr
hróðigr
við
vín
eitt
vápngöfigr
tveir
sitja
öxlum
honum
segja
eyru
honum
öll
þau
þeir
sjá
eða
heita
sendir
hann
dagan
fljúga
heim
koma
þeir
aftr
verðr
hann
margra
tíðenda
kalla
menn
hann
svá
sem
sagt
fljúga
hverjan
dag
jörmungrund
óumk
hann
aftr
sjáumk
meir
drykk
mælti
hafa
einherjar
þat
þeim
endist
jafngnógliga
sem
eða
þar
vatn
segir
spyrr
mun
bjóða
til
sín
konungum
eða
jörlum
eða
öðrum
ríkismönnum
myni
gefa
þeim
vatn
þat
veit
trúa
margr
kemr
til
dýrt
mundi
þykkjast
kaupa
eigi
væri
betra
fagnaðar
þangat
áðr
þolir
sár
sviða
til
kann
þér
þaðan
stendr
uppi
bítr
barr
limum
trés
mjök
spenum
hennar
rennr
mjöðr
hon
fyllir
skapker
hvern
svá
allir
verða
fulldrukknir
mælti
þeim
geysihaglig
viðr
mun
þat
hon
bítr
mælti
meira
mark
hjörtinn
stendr
bítr
limum
þess
hornum
hans
verðr
svá
mikill
niðr
kemr
þaðan
falla
þær
svá
falla
ása
eru
enn
stærð
mælti
eru
undarlig
sagðir
hús
mun
mun
þar
oft
vera
fyrir
svarar
spyrr
eigi
hversu
margar
dyrr
eru
höllinni
eða
hversu
heyrir
þat
muntu
hitt
eigi
ganga
inn
þat
með
sönnu
eigi
þröngra
skipa
hana
ganga
máttu
heyra
hundrað
dura
fjórum
svá
hygg
átta
hundruð
ganga
senn
einum
durum
þeir
fara
með
vitni
skemmtan
mælti
mannfjölði
njóta
trú
allmikill
höfðingi
hann
stýrir
svá
miklum
hvat
skemmtun
þeir
drekka
þeir
hafa
hervæða
þeir
sik
ganga
garðinn
fellir
hverr
leikr
líðr
ríða
þeir
heim
til
setjast
til
svá
sem
hér
túnum
höggvask
hverjan
val
þeir
kjósa
ríða
vígi
sitja
meir
sáttir
satt
fyrir
dæmi
finnast
til
hér
sagt
orðum
sjálfra
hann
æðstr
jóa
hunda
rufu
eiða
sína
borgarsmiðnum
mælti
þann
eða
hvat
frá
honum
kanntu
deili
eigi
veiztu
hverju
hann
þat
mun
þér
þykkja
frásagnar
var
snimma
öndverða
byggð
goðin
höfðu
sett
gert
kom
þar
smiðr
nökkurr
bauð
gera
þeim
borg
þrim
misserum
svá
trú
örugg
væri
fyrir
bergrisum
þótt
þeir
kæmi
inn
hann
mælti
sér
þat
til
hann
skyldi
eignast
hafa
vildi
hann
sól
gengu
æsirnir
tal
réðu
ráðum
var
þat
kaup
gert
við
hann
skyldi
eignast
hann
mælti
hann
fengi
gert
borgina
einum
inn
fyrsta
nökkurr
hlutr
væri
ógerr
skyldi
hann
hann
engum
manni
lið
þiggja
til
þeir
sögðu
honum
þessa
beiddist
þeir
skyldu
hann
hefði
lið
hesti
því
réð
þat
var
til
lagt
við
tók
til
inn
fyrsta
vetrardag
gera
nætr
dró
hann
til
grjót
þat
þótti
ásunum
mikit
hversu
stór
björg
hestr
hálfu
meira
þrekvirki
gerði
hestrinn
kaupi
þeira
váru
sterk
vitni
mörg
fyrir
því
jötnum
þótti
ekki
tryggt
vera
með
ásum
kæmi
var
hann
farinn
austrveg
berja
leið
sóttist
mjök
var
hon
svá
eigi
mátti
þat
þrír
dagar
váru
til
var
komit
mjök
settust
goðin
dómstóla
sína
leituðu
ráða
spurði
hverr
hverr
því
hefði
ráðit
gifta
eða
spilla
loftinu
himninum
taka
þaðan
sól
tungl
gefa
þat
kom
ásamt
með
þessu
myndi
ráðit
hafa
flestu
illu
kváðu
hann
verðan
ills
eigi
hitti
hann
ráð
smiðrinn
væri
veittu
hann
varð
svarði
hann
hann
skyldi
svá
til
smiðrinn
væri
hvat
sem
hann
kostaði
sama
smiðrinn
eftir
grjótinu
með
hestinn
hljóp
skógi
nökkurum
merr
hestinum
hrein
hestrinn
hvat
hrossi
þetta
æddist
hann
sleit
sundr
reipin
hljóp
til
hon
undan
til
skógar
smiðrinn
eftir
vill
taka
þessi
hross
hlaupa
alla
dvelst
smíðin
eftir
daginn
varð
ekki
svá
smíðat
sem
fyrr
hafði
smiðrinn
eigi
mun
lokit
verða
færist
smiðrinn
æsirnir
þat
til
þar
var
bergrisi
varð
eigi
þyrmt
kölluðu
þeir
jafnskjótt
kom
því
næst
fór
loft
hamarinn
hann
smíðarkaupit
eigi
sól
eða
heldr
synjaði
hann
honum
byggva
laust
þat
fyrsta
haussinn
brotnaði
smán
sendi
hann
niðr
undir
hafði
ferð
haft
til
nökkuru
síðar
bar
hann
var
grátt
hafði
átta
hestr
beztr
með
goðum
segir
gengu
regin
öll
rökstóla
ginnheilög
þat
hverr
hefði
loft
allt
lævi
blandit
eða
ætt
jötuns
mey
gengusk
orð
mál
öll
meðal
einn
þar
þrunginn
hann
sjaldan
hann
slíkt
mælti
segja
frá
hann
beztr
hvárt
ekki
skip
jafnmikit
sem
beztr
skipanna
með
mestum
hagleik
mest
synir
gerðu
gáfu
svá
allir
æsir
megu
skipa
hann
með
vápnum
hefir
hann
þegar
segl
hvert
fara
eigi
skal
fara
með
hann
hann
gerr
svá
mörgum
hlutum
með
svá
mikilli
hann
vefja
saman
sem
dúk
hafa
pungi
hóf
för
sína
til
mælti
skip
allmikil
fjölkynngi
mun
vera
við
áðr
svá
fái
hefir
hvergi
svá
hann
hafi
hitt
fyrir
sér
svá
ríkt
eða
honum
hafi
ofrefli
verit
fyrir
afls
sakar
eða
mælti
vættir
frá
því
kunni
margt
hefir
honum
harðfært
þótt
svá
hafi
nökkurr
hlutr
hafi
svá
verit
rammr
eða
hafi
eigi
sigr
fengit
eigi
skylt
segja
fyrir
því
mörg
dæmi
eru
til
þess
því
eru
allir
skyldir
mælti
lízt
mér
sem
þess
hlutar
mynda
yðr
spurt
engi
til
færr
mælti
höfum
vér
sagt
frá
þeim
oss
þykkja
sannir
myni
hér
mun
sitja
vita
mun
sönn
tíðendi
muntu
því
hann
mun
eigi
ljúga
fyrsta
aldri
laug
mælti
mun
standa
nökkur
órlausn
fæst
þessa
öðrum
kosti
kalla
yðr
vera
yfir
þér
kunnuð
eigi
þat
mælti
hann
vill
þessi
tíðendi
þótt
oss
þykki
eigi
fagrt
upphaf
þessa
fór
með
hafra
sína
reið
með
honum
þeir
kveldi
til
eins
búanda
þar
kveldit
tók
hafra
sína
skar
þat
váru
þeir
flegnir
bornir
til
soðit
settist
til
náttverðar
þeir
bauð
til
matar
með
sér
búandanum
konu
hans
börnum
búanda
hét
lagði
hafrstökurnar
útar
frá
eldinum
búandi
heimamenn
hans
skyldu
kasta
hafrstökurnar
sonr
hélt
lærlegg
hafrsins
spretti
knífi
sínum
braut
til
dvalðist
þar
óttu
fyrir
dag
stóð
hann
upp
klæddi
tók
hamarinn
brá
upp
vígði
upp
var
annarr
haltr
eftra
fann
búandinn
eða
hans
hjón
myndu
eigi
skynsamliga
hafa
farit
með
beinum
brotinn
var
þarf
langt
frá
því
mega
þat
hversu
hræddr
búandinn
mundi
hann
lét
síga
brýnnar
ofan
fyrir
þat
hann
hugðist
hann
falla
mundu
fyrir
sjónum
hans
einum
herði
hendrnar
svá
hvítnuðu
búandinn
gerði
sem
ván
var
öll
kölluðu
báðu
sér
buðu
yfirbótum
allt
þau
hann
hræðslu
gekk
honum
sefaðist
hann
tók
þeim
sætt
börn
gerðust
þau
skyldir
þjónustumenn
fylgja
þau
honum
jafnan
skiptum
hann
þar
eftir
hafra
byrjaði
ferðina
austr
allt
til
fór
hann
yfir
hafit
þat
hann
kom
til
gekk
hann
upp
með
honum
þau
höfðu
litla
hríð
varð
fyrir
þeim
mörk
þau
þann
dag
allan
til
var
allra
manna
bar
kýl
til
vista
var
eigi
myrkt
var
leituðu
þeir
sér
náttstaðar
fundu
fyrir
sér
skála
nokkurn
mjök
dyrr
enda
jafnbreiðar
leituðu
þeir
sér
miðja
nótt
varð
landskjálfti
jörðin
undir
þeim
skalf
stóð
upp
hét
lagsmenn
leituðust
fyrir
fundu
afhús
til
hægri
handar
miðjum
skálanum
gengu
önnur
þau
váru
innar
frá
váru
þau
helt
hamarskaftinu
hugði
verja
heyrðu
þau
mikinn
kom
gekk
sér
hvar
skammt
frá
honum
var
eigi
svaf
hraut
þóttist
hvat
látum
verit
hafði
spennir
sik
honum
því
bili
vaknar
maðr
stóð
skjótt
varð
bilt
einu
sinni
slá
hann
með
hamrinum
spurði
hann
nefndist
eigi
þarf
sagði
spyrja
þik
ert
hvárt
hefir
dregit
braut
hanzka
til
tók
upp
þat
hafði
hann
haft
nóttina
fyrir
þat
var
þumlungrinn
vildi
hafa
föruneyti
játti
tók
leysti
nestbagga
sinn
bjóst
til
eta
öðrum
stað
hans
bauð
þeir
legðu
mötuneyti
játti
batt
nest
þeira
allt
einn
bagga
lagði
bak
gekk
fyrir
daginn
steig
heldr
síð
kveldi
leitaði
þeim
náttstaðar
undir
eik
nökkurri
mælti
til
hann
vill
leggjast
niðr
þér
takið
nestbaggan
búið
til
nótturðar
næst
sofnar
hraut
tók
nestbaggann
skal
svá
sem
ótrúligt
mun
engi
knút
fekk
hann
leyst
engi
álarendann
svá
væri
lausari
hann
þetta
verk
eigi
varð
hann
greip
hamarinn
tveim
höndum
steig
fram
öðrum
fæti
lýstr
höfuð
vaknar
hvárt
laufsblað
nakkvat
felli
höfuð
honum
eða
hvárt
þeir
hafi
matazt
búnir
til
þeir
munu
sofa
þau
undir
aðra
þat
þér
satt
ekki
var
óttalaust
miðri
heyrir
hrýtr
sefr
svá
dunar
stendr
hann
upp
gengr
til
reiðir
hamarinn
títt
hart
lýstr
ofan
miðjan
hvirfil
hamarsmuðrinn
sökkr
djúpt
því
bili
vaknar
akarn
nökkut
höfuð
eða
hvat
títt
gekk
aftr
skyndiliga
hann
var
var
mið
nótt
enn
væri
mál
hugsaði
hann
kæmi
svá
færi
slá
hann
þriðja
aldri
skyldi
hann
sjá
sik
liggr
sofnaði
enn
litlu
fyrir
dagan
heyrir
mun
sofnat
stendr
upp
hleypr
reiðir
hamarinn
öllu
afli
lýstr
þann
upp
hamarrinn
upp
settist
upp
strauk
vangann
munu
fuglar
nökkurir
sitja
trénu
yfir
tros
nökkut
kvistunum
felli
höfuð
vakir
mun
vera
upp
standa
ekki
eiguð
þér
langa
leið
fram
til
kölluð
hefi
þér
hafit
kvisat
milli
væra
ekki
lítill
maðr
sjá
skuluð
þér
þar
stærri
þér
komit
mun
ráða
yðr
þér
eigi
stórliga
yfir
munu
hirðmenn
vel
þola
þvílíkum
kögursveinum
öðrum
kosti
hverfið
þann
ætla
yðr
betra
þér
vilið
fram
stefnið
þér
norðr
leið
til
fjalla
þér
meguð
nestbaggann
kastar
bak
sér
snýr
þvers
braut
skóginn
frá
þess
eigi
æsirnir
bæði
heila
íþróttum
félaga
hans
snýr
fram
leið
þeir
félagar
gengr
framan
til
miðs
þeir
borg
standa
völlum
nökkurum
settu
hnakkann
bak
sér
áðr
þeir
fengu
séð
yfir
ganga
til
var
grind
fyrir
borghliðinu
lokin
gekk
grindina
fekk
eigi
upp
þeir
þreyttu
komast
smugu
þeir
milli
spalanna
kómu
svá
höll
mikla
gengu
hurðin
gengu
þeir
inn
þar
marga
menn
tvá
bekki
flesta
ærit
næst
koma
þeir
fyrir
konunginn
kvöddu
hann
leit
seint
til
þeira
glotti
við
tönn
langan
veg
spyrja
eða
annan
veg
þessi
sveinstauli
orðinn
meiri
muntu
vera
mér
lízt
eða
hvat
íþrótta
þér
félagar
þykkizt
vera
við
skal
hér
vera
með
eigi
kunni
nökkurs
konar
list
eða
kunnandi
fram
flesta
segir
síðast
albúinn
engi
hér
skjótara
skal
eta
mat
sinn
svarar
freista
skal
þessar
kallaði
útar
skal
ganga
gólf
fram
freista
sín
móti
var
tekit
trog
eitt
borit
inn
hallargólfit
fyllt
öðrum
hvárrtveggi
sem
tíðast
mættust
miðju
etið
slátr
allt
hafði
etit
slátr
allt
beinin
með
svá
sýndist
öllum
sem
hefði
látit
spyrr
hvat
inn
ungi
maðr
kunni
hann
mun
freista
renna
skeið
nökkur
við
einhvern
fær
segir
þetta
góð
kallar
þess
meiri
hann
vel
sér
búinn
hann
skal
þessa
íþrótt
lætr
hann
skjótt
þessa
skulu
upp
gengr
var
þar
gott
skeið
renna
eftir
sléttum
kallar
til
sín
sveinstaula
nefndr
bað
hann
renna
köpp
við
taka
þeir
fyrsta
því
hann
snýst
aftr
móti
honum
mælti
leggja
þik
meir
skalt
vinna
þat
ekki
hafa
hér
komit
þeir
mér
þykkja
fóthvatari
taka
þeir
aftr
annat
kemr
til
skeiðsenda
hann
snýst
var
langt
kólfskot
til
mælti
þykkir
mér
renna
eigi
trúi
honum
hann
vinni
mun
þeir
renna
þriðja
taka
þeir
enn
kominn
til
skeiðsenda
snýst
eigi
kominn
mitt
segja
reynt
þenna
spyrr
hvat
þeira
íþrótta
mun
hann
myni
vilja
birta
fyrir
svá
miklar
sögur
sem
menn
hafa
gert
stórvirki
mælti
helzt
vill
hann
þat
taka
til
þreyta
drykkju
við
einhvern
þat
vel
gengr
inn
höllina
kallar
skutilsvein
hann
taki
vítishorn
hirðmenn
eru
vanir
drekka
næst
kemr
fram
skutilsveinn
með
horninu
fær
mælti
horni
þessu
þykkir
vel
einum
drykk
gengr
sumir
menn
drekka
tveim
engi
svá
lítill
eigi
gangi
lítr
hornit
sýnist
ekki
mikit
heldr
hann
mjök
tekr
drekka
svelgr
allstórum
eigi
skal
hann
þurfa
lúta
oftar
hann
þraut
örendit
hann
laut
horninu
hvat
leið
lízt
honum
svá
sem
alllítill
munr
mun
lægra
horninu
mælti
drukkit
eigi
til
myndak
mér
væri
sagt
mundi
eigi
meira
drykk
veit
munt
vilja
drekka
öðrum
svarar
setr
hornit
munn
sér
hyggr
hann
skal
drekka
meira
þreytir
sem
honum
vannst
til
enn
sér
stikillinn
hornsins
vill
ekki
upp
svá
mjök
sem
honum
hann
tók
hornið
munni
sér
sér
lízt
honum
svá
sem
minna
hafi
þorrit
men
inu
fyrra
gott
beranda
borð
mælti
muntu
eigi
sparast
til
eins
drykkjar
meira
þér
mun
hagr
lízt
skalt
drekka
horninu
inn
þriðja
sem
þessi
mun
mestr
ekki
muntu
mega
hér
með
oss
heita
svá
mikill
maðr
sem
æsir
kalla
gerir
eigi
meira
þér
aðra
leika
mér
þenna
mun
varð
setr
hornit
munn
sér
drekkr
sem
ákafligast
hann
þreytur
sem
mest
hann
hafði
helst
nökkut
munr
býðr
hann
upp
hornit
vill
eigi
drekka
mælti
máttr
þinn
ekki
svá
mikill
sem
vér
viltu
freista
fleiri
ekki
nýtir
hér
enn
nökkura
undarliga
myndi
mér
var
heima
með
þvílíkir
drykkir
væri
svá
litlir
hvat
leik
vilið
þér
bjóða
mælti
gera
hér
ungir
lítit
mark
mun
hefja
upp
jörðu
kött
eigi
myndak
kunna
mæla
þvílíkt
við
hefða
eigi
sét
miklu
minni
fyrir
þér
næst
hljóp
fram
köttr
einn
grár
hallargólfit
heldr
gekk
til
tók
hendi
sinni
niðr
undir
miðjan
kviðinn
lyfti
kötttrinn
beygði
svá
sem
rétti
upp
seildist
svá
langt
upp
sem
hann
mátti
létti
kötturinn
einum
fekk
eigi
framit
þenna
leik
mælti
fór
þessi
leikr
sem
mik
heldr
lágr
lítill
hjá
stórmenni
sem
hér
með
mælti
lítinn
sem
þér
kallið
gangi
til
einn
hverr
fáist
við
svarar
litast
bekkina
þann
mann
hér
eigi
mun
lítilræði
þykkja
fást
við
enn
mælti
kalli
mér
hingat
kerlinguna
fóstru
fáist
við
hann
hefir
hon
mér
hafa
litizt
eigi
ósterkligri
næst
gekk
höllina
kerling
ein
mælti
hon
skal
taka
fang
við
langt
fór
fang
því
harðara
knúðist
því
fastara
stóð
tók
kerling
leita
til
varð
lauss
váru
þær
sviptingar
allharðar
eigi
áðr
féll
kné
öðrum
gekk
til
bað
þau
hætta
fanginu
sagði
myndi
eigi
þurfa
bjóða
fleirum
mönnum
fang
hans
liðit
þeim
félögum
til
dveljast
þar
náttlangt
góðum
þegar
stendr
upp
þeir
klæða
sik
eru
búnir
braut
kom
þar
lét
setja
þeim
eigi
góðan
mat
þeir
hafa
snúast
þeir
til
fylgir
þeim
gengr
með
þeim
braut
skilnaði
mælti
til
hvernig
honum
þykkir
ferð
sín
eða
hvárt
hann
hefir
hitt
ríkara
mann
nökkurn
eigi
mun
hann
þat
eigi
hafi
hann
mikla
ósæmð
farit
þeira
veit
þér
munuð
kalla
mik
lítinn
mann
fyrir
uni
því
mælti
skal
segja
þér
ert
kominn
lifi
megak
skaltu
aldri
oftar
hana
þat
veit
trúa
aldri
hefðir
hana
hefða
vitat
hefðir
svá
mikinn
kraft
með
þér
hafðir
svá
nær
haft
oss
mikilli
sjónhverfingar
hef
gert
svá
fyrsta
sinn
skóginum
kom
til
fundar
við
skyldir
leysa
hafðak
bundit
hann
með
fannt
hvar
upp
skyldi
því
næst
laust
mik
með
hamrinum
þrjú
var
fyrsta
minnst
var
svá
mér
mundi
endast
til
hefði
þar
sátt
hjá
höll
minni
setberg
þar
sáttu
ofan
þrjá
dali
ferskeytta
einn
þar
váru
hamarspor
brá
fyrir
eigi
sást
var
þér
þreyttuð
við
hirðmenn
var
þat
fyrsta
var
mjök
soltinn
þat
var
brenndi
hann
eigi
seinna
trogið
þreytti
rásina
við
þat
var
hugr
var
eigi
vænt
þreyta
skjótfæri
við
drakkt
horninu
þótti
þér
seint
þat
veit
trúa
varð
þat
mynda
eigi
vera
endir
hornsins
var
úti
þat
sáttu
kemr
til
muntu
sjá
hvern
þurrð
hefir
drukkit
eru
fjörur
enn
mælti
þótti
mér
hitt
minna
vera
lyftir
upp
þér
satt
hræddust
allir
lyftir
jörðu
einum
köttr
var
eigi
sem
þér
var
liggr
öll
vannst
honum
varliga
lengð
jörðina
tæki
sporðr
svá
langt
seildist
skammt
var
til
hitt
var
mikit
undr
stótt
svá
lengi
við
fellt
eigi
meir
kné
öðrum
fékkst
við
fyrir
því
engi
hefir
orðit
engi
mun
svá
gamall
elli
eigi
komi
ellin
öllum
til
þat
satt
vér
munum
mun
betr
hvárratveggju
þér
komit
eigi
oftar
mik
mun
enn
annat
sinn
verja
borg
mína
með
þvílíkum
vélum
eða
svá
ekki
vald
munuð
þér
mér
heyrði
þessa
greip
hann
til
hamarsins
bregðr
hann
skal
fram
sér
hann
þar
hvergi
snýst
hann
aftr
til
borgarinnar
ætlast
fyrir
brjóta
sér
hann
þar
völlu
víða
enga
hann
aftr
ferr
leið
til
þess
hann
kom
aftr
þat
satt
hafi
hann
ráðit
fyrir
sér
leita
saman
mætti
bera
fundi
þeira
sem
síðar
ætla
engan
kunna
þér
sannara
segja
frá
þessi
ferð
reri
með
mælti
fyrir
sér
með
vélum
fjölkynngi
ferr
hann
þat
hann
mikill
fyrir
hann
átti
hirðmenn
mikinn
mátt
eða
hvárt
hefir
ekki
þessa
þat
þótt
eigi
leiðrétti
þessa
var
frá
dvalðist
ekki
lengi
áðr
hann
bjóst
svá
skyndiliga
til
hann
hafði
eigi
reið
eigi
hafrana
ekki
hann
svá
sem
ungr
drengr
kom
einn
aftan
kveldi
til
jötuns
dvalðist
þar
gistingu
dagan
stóð
upp
klæddist
bjóst
róa
til
spratt
upp
varð
skjótt
búinn
skyldi
hann
láta
róa
með
lítil
liðsemð
myndi
honum
hann
var
lítill
ungmenni
eitt
mun
þik
sit
svá
lengi
útarliga
sem
hann
myndi
róa
mega
fyrir
því
langt
frá
eigi
var
hvárt
hann
myndi
fyrr
beiðast
róa
reiddist
jötninum
var
hann
myndi
þegar
láta
hamarinn
skjalla
hann
lét
þat
við
því
hann
hugðist
reyna
afl
sitt
öðrum
spurði
þeir
skyldu
hafa
bað
hann
sér
sjálfan
snerist
braut
hann
öxnaflokk
tók
inn
mesta
sleit
höfuðit
fór
með
til
skotit
gekk
skipit
settist
tók
tvær
árar
þótti
skriðr
verða
róðri
reri
hálsinum
sóttist
skjótt
þeir
váru
komnir
þær
hann
var
vanr
sitja
draga
flata
kveðst
vilja
róa
miklu
tóku
þeir
enn
þeir
váru
komnir
svá
langt
hætt
var
sitja
útar
fyrir
kveðst
myndu
róa
enn
svá
gerði
var
lagði
upp
greiddi
hann
til
vað
heldr
eigi
var
öngullinn
minni
eða
lét
koma
öngulinn
uxahöfuðit
kastaði
fyrir
fór
öngullinn
til
þér
þat
satt
engu
ginnti
miðr
hafði
spottat
hann
hóf
orminn
upp
hendi
gein
yfir
öngullinn
góminn
ormrinn
kenndi
brá
hann
við
svá
báðir
hnefar
skullu
varð
reiðr
færðist
spyrnði
við
svá
hann
hljóp
báðum
fótum
gegnum
skipit
spyrnði
við
dró
orminn
upp
þat
engi
hefir
sét
allógurligar
eigi
mátti
þat
hvessti
augun
ormrinn
starði
neðan
mót
blés
jötunninn
gerðist
fölnaði
hann
orminn
þat
særinn
féll
inn
því
greip
hamarinn
færði
fálmaði
jötunninn
til
agnsaxinu
hjó
vað
ormrinn
sökkðist
kastaði
hamrinum
eftir
segja
hann
lysti
honum
höfuðit
við
hygg
hitt
vera
þér
satt
lifir
enn
liggr
reiddi
til
hnefann
setr
við
eyra
svá
hann
steypðist
fyrir
sér
iljar
til
ins
góða
mælti
nökkur
meiri
tíðendi
orðit
með
þrekvirki
vann
þessi
mun
segja
frá
þeim
meira
þótti
vert
þat
upphaf
þeirar
inn
góða
dreymði
drauma
stóra
hættliga
líf
hann
sagði
ásunum
báru
þeir
saman
ráð
var
þat
gert
beiða
griða
fyrir
allskonar
tók
svardaga
til
eira
skyldu
eldr
járn
alls
konar
þetta
var
gert
var
þat
skemmtun
hann
skyldi
standa
upp
allir
aðrir
skyldu
sumir
skjóta
sumir
höggva
sumir
berja
hvat
sem
var
sakaði
hann
þótti
þetta
öllum
mikill
þetta
líkaði
honum
sakaði
gekk
til
til
brá
sér
konu
spyrr
kona
hvat
æsir
höfðust
allir
skutu
hann
sakaði
mælti
munu
vápn
eða
viðir
granda
hefi
þegit
öllum
spyr
allir
hlutir
eiða
unnit
eira
svarar
viðarteinungr
einn
fyrir
vestan
mistilteinn
þótti
mér
ungr
krefja
næst
hvarf
konan
tók
mistiltein
sleit
upp
gekk
til
stóð
útarliga
því
hann
var
mælti
við
skýtr
ekki
hvar
þat
mælti
líking
annarra
manna
veit
sæmð
sem
aðrir
mun
vísa
þér
hvar
hann
honum
vendi
tók
mistiltein
skaut
tilvísun
skotit
gegnum
féll
hann
dauðr
til
hefir
þat
mest
óhapp
verit
unnit
með
goðum
var
féllust
öllum
ásum
orðtök
svá
hendr
taka
til
hverr
til
váru
allir
með
einum
hug
til
unnit
hafði
engi
mátti
var
svá
mikill
æsirnir
freistuðu
var
hitt
grátrinn
kom
svá
engi
mátti
öðrum
segja
með
orðunum
frá
sínum
bar
þeim
mun
verst
þenna
skaða
sem
hann
kunni
mesta
hversu
mikil
aftaka
missa
ásunum
var
fráfalli
goðin
mælti
hverr
væri
með
eignast
vildi
allar
ástir
hennar
hylli
vili
hann
ríða
helveg
hann
fái
fundit
bjóða
hon
vill
láta
fara
heim
nefndr
inn
sonr
til
þeirar
farar
var
tekinn
hestr
leiddr
steig
þann
hest
hleypði
æsirnir
tóku
lík
fluttu
til
hét
skip
var
allra
skipa
vildu
goðin
fram
setja
gera
þar
bálför
skipit
gekk
hvergi
var
sent
eftir
gýgi
hon
kom
reið
vargi
hafði
höggorm
hljóp
hon
kallaði
til
berserki
fjóra
gæta
fengu
þeir
eigi
nema
þeir
felldi
gekk
framstafn
nökkvans
hratt
fram
fyrsta
svá
eldr
hraut
hlunnunum
lönd
öll
varð
reiðr
greip
hamarinn
myndi
brjóta
höfuð
áðr
goðin
öll
báðu
henni
var
borit
skipit
lík
þat
kona
sprakk
hon
harmi
hon
borin
bálit
slegit
stóð
vígði
bálit
með
fyrir
fótum
honum
rann
dvergr
spyrnði
fæti
sínum
hann
hratt
honum
brann
þessa
brennu
sótti
margs
konar
fyrst
segja
frá
með
honum
fór
valkyrjur
hrafnar
kerru
með
gelti
heitir
eða
reið
hesti
köttum
kom
mikit
fólk
hrímþursa
lagði
bálit
gullhring
fylgði
ina
níundu
hverja
nótt
drupu
honum
átta
gullhringar
var
leiddr
bálit
með
öllu
þat
segja
frá
hann
reið
níu
nætr
dökkva
dala
svá
hann
fyrr
hann
kom
til
árinnar
reið
var
þökð
nefnd
mær
gætir
spurði
hann
nafni
eða
ætt
inn
fyrra
dag
riðu
brúna
fimm
fylki
dauðra
manna
eigi
dynr
brúin
minnr
undir
einum
eigi
hefir
lit
dauðra
ríðr
hér
skal
ríða
til
leita
eða
hvárt
hefir
nakkvat
sét
hon
hafði
þar
riðit
niðr
norðr
liggr
reið
þar
til
hann
kom
sté
hann
hestinum
gyrði
hann
steig
upp
keyrði
hann
hestrinn
hljóp
svá
hart
yfir
hann
kom
hvergi
reið
heim
til
hallarinnar
steig
gekk
inn
þar
sitja
bróður
dvalðist
þar
morgni
beiddist
skyldi
ríða
heim
með
hversu
mikill
grátr
var
með
þat
skyldi
svá
hvárt
var
svá
ástsæll
sagt
allir
hlutir
kykvir
gráta
skal
hann
fara
til
ása
haldast
með
nakkvarr
mælir
við
eða
vill
eigi
stóð
leiddi
hann
höllinni
tók
hringinn
sendi
til
sendi
rifti
enn
fleiri
reið
aftr
leið
sína
kom
sagði
öll
þau
hann
hafði
séð
næst
sendu
æsir
allan
heim
erendreka
væri
grátinn
allir
gerðu
mennirnir
kykvendin
jörðin
steinarnir
tré
allr
svá
sem
munt
sét
þessir
hlutir
gráta
þeir
koma
frosti
sendimenn
fóru
heim
höfðu
vel
rekit
sín
finna
þeir
helli
hvar
gýgr
nefndist
biðja
hana
gráta
mun
gráta
þurrum
tárum
kyks
dauðs
haldi
þess
geta
þar
hafi
verit
flest
hefir
illt
gert
með
bundin
mælti
kom
hann
olli
fyrst
var
svá
hann
varð
eigi
leystr
frá
hvárt
varð
honum
þessa
nakkvat
var
honum
svá
hann
mun
lengi
goðin
váru
orðin
honum
svá
reið
sem
ván
hljóp
hann
braut
fal
sik
fjalli
gerði
þar
hús
fjórar
hann
mátti
sjá
húsinu
allar
oft
brá
hann
sér
laxlíki
falst
sem
heitir
hugsaði
hann
fyrir
hverja
vél
æsir
mundu
til
finna
taka
hann
hann
sat
tók
hann
língarn
reið
svá
sem
net
síðan
eldr
brann
fyrir
æsir
áttu
skammt
til
hafði
sét
hvar
hann
hljóp
þegar
upp
kastaði
netinu
fram
æsir
koma
til
gekk
fyrst
allra
var
hann
eldinum
netit
hafði
skilði
þat
myndi
vél
vera
til
taka
sagði
næst
tóku
þeir
gerðu
sér
net
eftir
sem
þeir
hafði
búit
var
fara
æsir
til
árinnar
kasta
neti
öðrum
öðrum
héldu
allir
æsir
drógu
fór
fyrir
leggst
niðr
milli
steina
þeir
netið
yfir
hann
kykt
var
fara
annat
sinn
upp
til
forsins
kasta
netinu
binda
við
svá
eigi
skyli
undir
mega
fyrir
hann
skammt
var
til
sævar
hleypr
hann
upp
yfir
þinulinn
rennir
upp
hvar
hann
fara
enn
upp
til
forsins
skipta
liðinu
tvá
veðr
eftir
miðri
fara
svá
til
sér
tvá
var
þat
lífsháski
hlaupa
hinn
var
annarr
hlaupa
enn
yfir
þat
gerði
hljóp
sem
snarast
yfir
greip
eftir
honum
tók
renndi
hann
hendi
svá
staðar
nam
höndin
við
fyrir
sök
laxinn
var
tekinn
griðalauss
farit
með
hann
helli
tóku
þeir
þrjár
hellur
settu
egg
lustu
rauf
hellunni
váru
teknir
synir
eða
æsir
vargslíki
reif
hann
sundr
bróður
tóku
æsir
þarma
hans
bundu
með
yfir
þrjá
einn
undir
annarr
undir
þriði
undir
urðu
þau
bönd
tók
eitrorm
festi
upp
yfir
svá
eitrit
skyldi
drjúpa
orminum
andlit
kona
stendr
hjá
honum
heldr
mundlaug
undir
full
gengr
hon
slær
meðan
drýpr
eitrit
andlit
kippist
hann
svá
hart
jörð
öll
kallið
þér
liggr
hann
böndum
til
ragnarökum
mælti
tíðendi
eru
segja
frá
hef
eigi
fyrr
heyrt
tíðendi
eru
þaðan
segja
þau
vetr
kallaðr
drífr
snær
öllum
eru
mikil
vindar
nýtr
vetr
fara
þrír
saman
ekki
sumar
áðr
ganga
svá
aðrir
þrír
alla
veröld
orrostur
drepast
bræðr
fyrir
ágirni
engi
þyrmir
föður
eða
syni
manndrápum
eða
segir
munu
berjask
bönum
munu
systrungar
sifjum
hart
með
hórdómr
skildir
áðr
veröld
verðr
mikil
tíðendi
úlfrinn
gleypir
þykkir
mönnum
þat
mikit
tekr
annarr
úlfrinn
gerir
mikit
hverfa
þat
til
svá
skelfr
jörð
öll
viðir
losna
jörðu
björgin
fjötrar
allir
bönd
brotna
verðr
geysist
hafit
fyrir
því
snýst
jötunmóð
sækir
upp
verðr
skip
svá
gert
nöglum
dauðra
þat
fyrir
því
varnanar
maðr
deyr
með
óskornum
maðr
eykr
mikit
efni
til
skipsins
goðin
menn
vildi
gert
þessum
sævargang
flýtr
heitir
stýrir
ferr
með
gapandi
inn
neðri
kjöftr
við
efri
við
myndi
hann
rúm
væri
brenna
augum
hans
blæss
svá
hann
dreifir
loft
öll
hann
hann
aðra
hlið
þessum
gný
klofnar
ríða
þaðan
ríðr
fyrst
fyrir
honum
eftir
eldr
hans
gott
því
skínn
bjartara
þeir
ríða
brotnar
sem
fyrr
sækja
fram
þann
kemr
kominn
með
honum
allir
fylgja
allir
hafa
einir
sér
björt
hundrað
rasta
víðr
hvern
þessi
tíðendi
stendr
upp
blæss
ákafliga
vekr
upp
öll
eiga
þau
þing
ríðr
til
tekr
ráð
fyrir
sér
sínu
skelfr
askr
engi
hlutr
óttalauss
himni
eða
hervæða
sik
allir
sækja
fram
fyrstr
með
gullhjálminn
fagra
brynju
geir
hann
móti
fram
aðra
hlið
hann
ekki
duga
því
hann
hefir
fullt
fang
berjast
við
berst
móti
verðr
harðr
áðr
verðr
hans
hann
missir
þess
ins
góða
hann
gaf
lauss
orðinn
hundrinn
bundinn
fyrir
mesta
víg
móti
verðr
hvárr
öðrum
berr
banaorð
stígr
þaðan
braut
níu
fellr
hann
dauðr
til
jarðar
fyrir
eitri
ormrinn
blæss
gleypir
þat
hans
þegar
eftir
snýst
fram
stígr
öðrum
fæti
neðra
kjöft
þeim
fæti
hefir
hann
þann
allan
aldr
hefir
verit
til
eru
bjórar
menn
sníða
skóm
sínum
fyrir
tám
eða
skal
þeim
bjórum
braut
kasta
því
vill
hyggja
koma
ásunum
hendi
tekr
hann
inn
efra
kjöft
úlfsins
rífr
sundr
gin
verðr
þat
úlfsins
orrostu
við
verðr
hvárr
annars
næst
slyngr
eldi
yfir
jörðina
brennir
allan
sagt
blæss
horn
mælir
við
skelfr
askr
ymr
aldna
jötunn
með
með
allr
æsir
stynja
dvergar
fyrir
veggbergs
enn
eða
ekr
hefisk
lind
snýsk
ormr
knýr
örn
mun
slítr
nái
ferr
koma
munu
lög
þar
eru
fíflmegir
með
freka
þeir
bróðir
ferr
sunnan
með
sviga
skínn
sverði
sól
grjótbjörg
gífr
troða
halir
himinn
kemr
harmr
annarr
ferr
við
ulf
bani
bjartr
þar
mun
falla
sonr
við
ulf
veg
lætr
hann
megi
mund
standa
hjör
til
hefnt
inn
mæri
mögr
neppr
naðri
níðs
munu
halir
allir
heimstöð
móði
drepr
mun
sökkr
fold
hverfa
himni
heiðar
geisar
eimi
leikr
hár
við
himin
segir
enn
heitir
finnask
vígi
svásu
hundrað
rasta
hann
hverjan
þeim
völlr
eptir
ragnarökr
mælti
verðr
brenndr
heimr
allr
dauð
goðin
öll
allir
allt
hafið
þér
áðr
hverr
maðr
skal
lifa
nökkurum
heimi
allar
svarar
eru
vistir
góðar
margar
vera
allgott
til
góðs
drykkjar
þat
þykkir
þeim
stendr
góðr
stendr
gerr
rauðu
heitir
þessum
sölum
skulu
byggja
góðir
menn
mikill
salr
horfa
norðr
ofinn
allr
ormahryggjum
sem
ormahöfuð
öll
vitu
inn
húsit
blása
svá
eftir
salnum
renna
vaða
þær
eiðrofar
svá
sem
hér
veit
standa
sólu
fjarri
norðr
horfa
falla
eitrdropar
inn
undinn
salr
orma
þar
vaða
þunga
strauma
menn
meinsvara
kvelr
nái
lifa
ragnarökr
mælti
lifa
nökkur
goðin
eða
nökkur
jörð
eða
skýtr
jörðunni
sænum
græn
akrar
svá
eigi
hefir
særinn
grandat
byggja
þeir
þar
sem
fyrr
var
þar
koma
synir
hafa
þar
næst
koma
þar
frá
setjast
allir
samt
talast
við
minnast
rúnar
sínar
ræða
tíðendi
fyrrum
höfðu
finna
þeir
grasinu
gulltöflur
æsirnir
höfðu
byggva
sortnar
skulu
hafa
sem
heitir
leynast
menn
tveir
svá
hafa
morgindöggvar
fyrir
þessum
mönnum
kemr
svá
mikil
byggvist
heimr
svá
sem
hér
þau
leynask
munu
holti
morgindöggvar
þau
mat
þaðan
aldir
hitt
mun
þér
undarligt
sólin
hefir
getit
dóttur
eigi
ófegri
hon
ferr
stigu
móður
sem
hér
dóttur
berr
áðr
hana
fenrir
skal
regin
móður
brautir
kannt
lengra
fram
veit
hvaðan
þér
kemr
fyrir
því
engan
mann
heyrða
lengra
segja
fram
njóttu
sem
næst
heyrði
dyni
mikla
hvern
veg
frá
sér
leit
hlið
hann
sést
meir
stendr
hann
úti
sléttum
sér
enga
höll
enga
hann
leið
sína
braut
kemr
heim
ríki
sitt
segir
þau
hann
hefir
sét
eftir
honum
sagði
hverr
maðr
öðrum
þessar
æsir
setjast
tal
ráða
ráðum
sínum
minnast
þessar
frásagnir
honum
váru
gefa
nöfn
þessi
áðr
váru
mönnum
stöðum
þar
til
langar
stundir
menn
skyldu
ekki
ifast
allir
væru
einir
þeir
var
frá
váru
þau
sömu
nöfn
var
inn
sækir
heim
æsi
maðr
nefndr
eða
bjó
eyju
kölluð
var
mjök
gerði
ferð
sína
til
æsir
vissu
fyrir
ferð
var
honum
fagnat
vel
margir
hlutir
gervir
með
drekka
lét
bera
inn
höllina
sverð
váru
svá
þar
var
ekki
haft
ljós
meðan
við
drykkju
var
gengu
æsir
gildi
settust
hásæti
tólf
þeir
dómendr
skyldu
vera
svá
váru
sama
þótti
göfugligt
þar
öll
váru
þar
tjölduð
með
fögrum
var
áfenginn
mjöðr
mjök
maðr
sat
áttust
þeir
vit
drykkju
frá
mörgum
þeim
æsir
höfðu
jötunn
rænti
hóf
þar
þrír
æsir
fóru
fóru
fjöll
var
illt
til
þeir
koma
ofan
dal
sjá
þeir
öxnaflokk
taka
einn
uxann
snúa
til
þeir
soðit
mun
raufa
þeir
var
ekki
annat
þeir
raufa
stund
var
var
ekki
þeir
sín
hverju
þetta
mun
heyra
þeir
mál
eikina
upp
yfir
þar
kvaðst
ráða
eigi
soðnaði
litu
sat
þar
örn
eigi
mælti
þér
gefa
mér
fylli
mína
mun
soðna
játa
lætr
hann
sígast
trénu
sezt
seyðinn
leggr
upp
þegar
fyrsta
lær
uxans
tvau
báða
varð
reiðr
greip
upp
mikla
stöng
reiðir
öllu
afli
rekr
kroppinn
bregzt
við
höggit
flýgr
var
föst
stöngin
við
bak
hendr
við
annan
enda
flýgr
hátt
fætr
taka
niðr
grjót
urðir
hendr
hyggr
slitna
munu
kallar
biðr
allþarfliga
örninn
hann
skal
aldri
lauss
nema
hann
veiti
honum
svardaga
koma
með
epli
vill
hann
lauss
ferr
til
lagsmanna
eigi
sinni
sögð
fleiri
tíðendi
þeira
áðr
þeir
koma
ákveðinni
stundu
teygir
skóg
nökkurn
hann
hefir
fundit
epli
henni
munu
gripir
hon
skal
hafa
með
sér
sín
epli
bera
saman
kemr
þar
jötunn
arnarham
tekr
flýgr
braut
með
til
bús
náði
dráp
æsir
urðu
illa
við
hvarf
gerðust
þeir
brátt
hárir
áttu
þeir
æsir
spyrr
hverr
hvat
síðast
vissi
til
þat
var
sét
hon
gekk
með
var
tekinn
færðr
var
honum
heitit
bana
eða
hann
varð
kvaðst
hann
mundu
sækja
eftir
vill
ljá
honum
hon
hann
fær
flýgr
hann
norðr
kemr
einn
dag
til
hann
róinn
var
ein
henni
hnotarlíki
hafði
klóm
sér
flýgr
sem
kom
heim
saknar
tekr
hann
arnarharminn
flýgr
eftir
dró
arnsúg
æsirnir
valrinn
flaug
með
hnotina
hvar
örninn
gengu
þeir
undir
báru
þannig
byrðar
valrinn
flaug
inn
lét
hann
fallast
niðr
við
slógu
æsirnir
eldi
örninn
mátti
eigi
stöðva
hann
missti
eldinum
fiðri
tók
váru
æsirnir
nær
drápu
jötun
fyrir
innan
þat
víg
dóttir
tók
hjálm
brynju
öll
hervápn
ferr
til
hefna
föður
æsir
buðu
henni
sætt
yfirbætr
hon
skal
kjósa
sér
mann
ásum
kjósa
fótum
sjá
ekki
fleira
hon
eins
manns
fætr
forkunnarfagra
kýs
mun
ljótt
þat
var
hafði
hon
sættargerð
æsir
skyldu
þat
hon
þeir
skyldu
eigi
hlægja
gerði
hann
batt
skegg
geitar
nökkurrar
öðrum
enda
hreðjar
létu
þau
ýmsi
eftir
skrækði
hvárt
tveggja
lét
fallast
kné
hló
ger
sætt
ásanna
hendi
við
ætt
gerði
þat
til
yfirbóta
við
hann
tók
augu
kastaði
upp
himin
gerði
stjörnur
mælti
þykkir
mér
fyrir
sér
hafa
eða
hvers
kyns
var
hét
faðir
merki
munu
þér
segi
þér
frá
var
mjök
hann
synir
hans
skyldu
skipta
höfðu
þeir
mæling
þeir
hverr
skyldi
taka
munnfylli
sína
allir
þeira
var
annarr
þriði
þat
höfum
vér
orðtak
með
oss
kalla
gullit
munntal
þessa
vér
felum
rúnum
eða
skáldskap
vér
köllum
þat
mál
eða
orð
eða
tal
þessa
mælti
þykkir
mér
vel
fólgit
enn
mælti
hefir
hafizt
þér
kallið
váru
upphöf
til
goðin
höfðu
ósætt
við
þat
þeir
lögðu
með
sér
friðstefnu
settu
grið
þeir
gengu
hvárirtveggju
til
eins
kers
spýttu
hráka
skilnaði
tóku
goðin
vildu
eigi
láta
týnast
þat
griðamark
sköpuðu
þar
heitir
svá
engi
spyrr
hann
þeira
eigi
kann
hann
fór
víða
heim
kenna
mönnum
hann
kom
heimboði
til
dverga
kölluðu
þeir
hann
með
sér
einmæli
drápu
létu
renna
blóð
hans
tvau
ker
einn
heitir
kerin
heita
blendu
hunangi
við
varð
þar
mjöðr
verðr
skáld
eða
sögðu
hefði
kafnat
fyrir
því
engi
var
þar
svá
spyrja
kynni
hann
buðu
þessir
dvergar
til
sín
jötni
konu
buðu
dvergarnir
róa
með
þeir
fóru
fyrir
land
reru
dvergarnir
boða
hvelfðu
var
týndist
dvergarnir
réttu
skip
sitt
reru
til
sögðu
konu
hans
þenna
hon
kunni
illa
grét
spurði
henni
myndi
hon
sæi
þar
hann
hafði
hon
vildi
mælti
hann
við
bróður
hann
skal
fara
upp
yfir
hon
gengi
láta
kvernstein
falla
höfuð
talði
sér
leiðast
svá
gerði
þetta
spurði
sonr
ferr
hann
til
tók
dvergana
flytr
setr
biðja
sér
lífsgriða
bjóða
honum
til
sættar
fóðurgjald
mjöðinn
þat
verðr
sætt
með
mjöðinn
heim
þar
sem
heita
setr
þar
til
gæzlu
dóttur
þessu
köllum
vér
skáldskap
blóð
eða
dvergadrekku
eða
fylli
eða
nökkurs
konar
lög
eða
eða
eða
farskost
fyrir
því
mjöðr
flutti
þeim
fjörlausn
eða
eða
mælti
þykkir
mér
þat
mælt
kalla
skáldskap
með
þessum
hvernig
kómuzt
þér
æsir
komst
miðinum
saga
til
fór
heiman
kom
þrælar
níu
slógu
þeir
hann
brýni
ljá
játa
tekr
hann
hein
belti
sér
brýndi
þeim
þótti
bíta
ljárnir
miklu
betr
föluðu
hann
mat
kaupa
skyldi
gefa
við
allir
kváðust
vilja
báðu
hann
sér
hann
kastaði
heininni
loft
allir
vildu
skiptust
þeir
svá
hverr
brá
ljánum
háls
sótti
til
náttstaðar
til
jötuns
bróðir
kallaði
illt
fjárhald
sitt
þrælar
hans
níu
höfðu
talðist
eigi
vita
sér
ván
nefndist
fyrir
honum
bauð
taka
upp
níu
manna
verk
fyrir
mælti
sér
til
kaups
einn
drykk
kvaðst
einskis
ráð
eiga
vildi
einn
fara
kveðst
hann
mundu
með
þeir
fengi
vann
sumarit
níu
manna
verk
fyrir
vetri
beiddi
hann
leigu
fara
þeir
báðir
til
segir
bróður
kaup
þeira
synjar
þverliga
hvers
dropa
mælti
til
þeir
skyldu
freista
véla
þeir
megi
lætr
þat
vel
dregr
fram
nafar
skal
bora
nafarrinn
gerir
segir
gegnum
borat
blæss
hrjóta
spænirnir
upp
móti
fann
vildi
svíkja
bað
bora
gegnum
boraði
blés
annat
fuku
inn
brást
ormslíki
skreið
inn
stakk
eftir
honum
nafrinum
missti
þar
sem
hjá
henni
þrjár
lofaði
hon
honum
drekka
miðinum
þrjá
inum
fyrsta
drykk
drakk
hann
allt
öðrum
inum
þriðja
hafði
hann
allan
brást
hann
arnarham
flaug
sem
flug
tók
hann
sér
arnarham
flaug
eftir
æsir
hvar
settu
þeir
garðinn
ker
kom
inn
spýtti
hann
upp
miðinum
honum
var
svá
nær
myndi
hann
sendi
aftr
suman
var
þess
ekki
þat
köllum
vér
þat
skáldfífla
gaf
ásunum
þeim
yrkja
köllum
vér
skáldskapinn
feng
fund
drykk
hans
gjöf
hans
drykk
skáldskapar
mælti
marga
lund
breytið
þér
orðtökum
eða
hversu
mörg
eru
kyn
mælti
eru
þau
greina
skáldskap
máltak
haft
til
grein
nefna
hvern
sem
grein
heitir
þriðja
málsgrein
kölluð
grein
svá
vér
köllum
eða
eða
eða
einhvern
ásum
eða
hvern
nefni
tek
með
heiti
eign
annars
ássins
eða
get
hans
verka
eignast
hann
eigi
nefndr
sem
vér
köllum
eða
eða
þat
köllum
vér
þat
kennt
svá
kalla
beint
til
ungra
skálda
þetta
segja
ungum
þeim
girnast
nema
mál
skáldskapar
heyja
sér
orðfjölða
með
fornum
heitum
eða
girnast
þeir
kunna
skilja
hulit
skili
hann
þessa
bók
til
fróðleiks
ekki
gleyma
eða
ósanna
svá
þessar
frásagnir
taka
skáldskapinum
fornar
þær
höfuðskáld
hafa
sér
líka
eigi
skulu
kristnir
menn
trúa
heiðin
goð
eigi
sannyndi
þessa
sagna
annan
veg
svá
sem
hér
finnst
upphafi
skal
láta
heyra
hvernig
höfuðskáldin
hafa
látit
sér
sóma
yrkja
eftir
þessum
heitum
svá
sem
segir
heiti
hykk
slíðrhugaðs
síð
léttir
mér
þýtr
ýtum
jarls
brim
kallar
hann
skáldskapinn
hrostabrim
halti
kvað
jódraugum
ægis
arnar
flaug
hygg
heimboð
þiggi
kvað
herr
með
höttu
þóttit
þeim
hætta
fyrir
kvað
jarðar
leiftra
hniginn
hollr
helgu
fulli
kvað
hinn
svönum
veitti
hróka
bjór
vals
fjörvi
næmðu
jarðráðendr
kvað
þrafna
byrjar
þeim
stýrðu
goð
sjalfr
kvað
sendi
kjósa
hverr
ættar
skyldi
með
fara
kvað
vilgi
víðu
mér
hváfta
sonar
kvað
inn
þar
vitinn
inum
eineygja
fögnuðum
dáð
kvað
spenr
sverða
snarr
þiggjandi
viggjar
barrhaddaða
byrjar
biðkván
und
sik
þess
jörð
kölluð
kona
hér
kvað
gangið
gögn
því
konungr
kappi
til
hallar
kvað
með
ennidúki
jarðhljótr
día
fjarðar
hún
til
kvað
firnum
farms
arma
horna
fors
hrósa
hlítstyggs
kvað
hykk
sigrunni
svinnum
sylgs
valkyrjur
fylgja
heilags
tafns
innan
svá
kvað
eigi
því
bróður
gjarn
hefr
vinr
mér
fengit
bölva
betra
íþrótt
ulfs
vígi
vammi
hann
kallaðr
goðjaðarr
vinr
úlfs
kvað
eigu
vér
salar
hrannvala
valdi
kvað
mun
þat
fyrir
örþeysi
ausa
austr
víngnóðar
kvað
ríðr
þeim
goð
hesti
mög
sagt
þat
kvað
hugðumk
fyrir
dag
ryðja
fyrir
vegnu
vekða
bæða
upp
bekki
bjórker
valkyrjur
vín
sem
vísi
kvað
bið
aldar
allvald
mér
halda
bifvangi
með
kvað
gramr
þar
höggnir
liðar
kvað
sökkdölum
farmögnuðr
fljúgandi
kvað
erumk
snimma
sonr
vildi
afls
við
úri
þafðan
jarðar
reist
kvað
fjölkostigr
flestu
flestr
ræðr
við
son
tekit
hefk
morðs
til
mæringr
kvað
hef
margt
miði
greipat
burar
skal
hvé
skáldin
hafa
kennt
skáldskapinn
eftir
þessum
áðr
eru
svá
sem
kalla
dreyra
dverga
dverga
jötna
ása
föðurgjöld
lögr
lögr
fengr
fundr
farmr
gjöf
svá
sem
hér
orti
bið
foldar
vörð
fyrða
fjarðleggjar
brim
sem
kvað
enn
gengr
alla
asksögn
hvöt
magnar
byrgis
böðvar
bergs
sem
kvað
væri
borit
bjórs
bríkar
mitt
rekkar
nemi
dauðs
drykk
einn
sem
ték
gildi
geðreinar
glymr
bið
lýða
kyn
sem
kvað
hilmir
þar
hróðrs
bar
mjöð
sem
kvað
hafta
beiðis
því
biðjum
vér
þegna
tjón
sem
kvað
hljóð
meðan
gjöldum
meðan
hans
ætt
hverlegi
galgafarms
til
goða
sem
kvað
vágr
fyr
verk
mér
þýtr
við
fles
enn
sem
hann
þats
tér
gervi
höll
hlýði
hljóð
fley
jöfurs
sem
kvað
alls
orða
oss
grær
kon
mæran
sefreinu
vingjöfum
sem
kvað
vinar
mér
fundr
gefinn
við
góma
sker
glymja
kvað
þurfut
ala
engu
sný
feng
kunnum
hróðrsmíð
mínn
kvað
ték
hugreifum
hann
vil
gjöf
geðfjarðar
kallaðr
sjár
eða
lögr
fyrir
því
blóð
var
lögr
áðr
mjöðrinn
væri
þar
gerðist
hann
hann
kallaðr
fyrir
því
hverlögr
svá
sem
kvað
fyrr
var
hans
ætt
hverlegi
galgafarms
til
goða
kallaðr
skáldskaprinn
far
eða
líð
heitir
líð
heitir
tekit
til
skáldskapr
kallaðr
fyrir
því
skip
svá
sem
hér
til
brúðar
bergjarls
skip
dverga
sollinn
vind
senda
seinfyrnd
götu
skal
kenna
kalla
hann
son
faðir
verr
stjúpfaðir
stýrandi
eigandi
verjandi
dólgr
bani
jötna
vegandi
dróttinn
dólgr
fóstri
kvað
arfa
vilgi
kvað
allra
landa
umbgjörð
sonr
kvað
stóð
gagn
faðir
skelfra
þróttar
steinn
við
sem
kvað
brattrar
brautar
baug
hvassligum
æstisk
áðr
flausti
öggs
faðir
kvað
bjó
rúni
snarla
fram
með
hornstraum
getum
enn
kvað
brá
renndu
fram
borði
mágs
hnefar
kvað
fórsk
hægri
allra
ægir
endiseiðs
kvað
hinn
svik
snart
grundar
fisk
með
grandi
gljúfrskeljungs
nam
kvað
hefir
með
árum
þrek
kvað
borðróins
barða
brautar
hringr
inn
ljóti
haussprengi
harðgeðr
neðan
kvað
hafið
yðrum
eykjum
haldit
simbli
sumbls
sundrkljúfr
níu
kvað
gein
við
þungum
þangs
rauðbita
tangar
kveldrunninna
kvinna
kunnleggs
kvað
kvaðsk
þykkja
þikling
firinmikla
hafra
njóts
höfgum
hætting
enn
lét
fellir
hnefa
rammt
mein
var
reyni
reyrar
leggs
við
laust
vaðs
fránum
naðri
hlusta
grunn
við
innan
svá
hann
kallaðr
jötunn
heitir
hann
sótti
til
svá
kvað
brauzt
lamðir
steypðir
stéttu
svá
kvað
brauzt
áðr
draptu
léztu
dreyra
heftir
var
snemr
sáma
numin
skal
kenna
kalla
hann
son
ver
faðir
eigandi
dólgr
hefir
kveðit
eftir
sögu
langt
skeið
ritat
áðr
dæmi
til
svá
skal
kenna
kalla
hann
eða
eða
föður
fégjafa
segir
sjalf
nama
snotr
kváðut
goðbrúðr
heldr
vel
hjörleik
þess
gekk
frá
sem
fyrr
skal
kenna
kalla
hann
son
bróður
enn
árguð
kvað
gæddan
hefir
kallaðr
svá
sem
kvað
útröst
jarla
bági
dolgs
byggja
eigandi
galtar
svá
sem
hér
synir
gengu
árdaga
skipa
skírum
nýtum
segir
börg
til
borgar
böðfróðr
sonar
folkum
stýrir
fyrstr
inum
gulli
heitir
skal
kalla
hann
son
níu
mæðra
eða
vörð
svá
sem
fyrr
eða
hvíta
dólg
mensækir
höfuð
heitir
hann
var
lostinn
mannshöfði
þat
kveðit
síðan
kallat
höfuð
mjötuðr
heitir
manns
eigandi
tilsækir
deilði
hann
við
heitir
kvað
langa
stund
eftir
þeiri
þess
þar
þeir
váru
sonr
skal
kenna
kalla
hann
einhenda
úlfs
víga
son
skal
kenna
kalla
hann
frumsmið
bragar
inn
síðskeggja
hans
nafni
kallaðr
mikit
skegg
hefir
sonr
skal
kenna
kalla
inn
þögla
eiganda
dólg
bana
hefniás
byggviás
föðurtófta
son
bróður
skal
kenna
kalla
hann
son
stjúpson
bróður
hefniás
dólg
bana
byggvanda
skal
kenna
kalla
hann
blinda
skjótanda
son
skal
kenna
kalla
hann
son
stjúp
skal
kenna
kalla
hann
sessa
eða
sinna
eða
mála
inn
skjóta
inn
langa
fót
skal
kenna
kalla
hann
son
bróður
föður
þat
þat
frænda
vársinna
sessa
heimsæki
kistuskrúð
þjóf
hafrs
ver
goða
hárskaði
inn
slægi
rægjandi
vélandi
ráðbani
inn
bundni
þrætudólgr
sem
hér
segir
bregðr
ragna
rein
frægr
við
firnaslægjan
mög
móðöflugr
ræðr
mæðra
mögr
hafnýra
kynni
áðr
einnar
mærðar
þess
son
níu
jötni
skal
enn
segja
hverju
þær
kenningar
váru
áðr
váru
eigi
dæmi
til
svá
sem
sagði
var
farinn
austrvega
berja
reið
kom
til
þess
spyrr
hvat
manna
með
ríðr
loft
hann
furðugóðan
þar
vill
hann
veðja
fyrir
höfði
engi
hestr
skal
vera
jafngóðr
góðr
hafa
lézt
hann
mundu
miklu
stórfetaðra
heitir
varð
reiðr
hleypr
upp
hest
sinn
hleypir
eftir
honum
hyggr
launa
honum
hleypir
svá
hann
var
öðru
leiti
hafði
svá
mikinn
hann
fann
eigi
fyrr
hann
kom
inn
hann
kom
buðu
æsir
honum
til
gekk
höllina
bað
sér
teknar
þær
var
vanr
drekka
snerti
hann
gerðist
skorti
eigi
stór
lézt
skyldu
taka
upp
færa
sökkva
drepa
goð
nema
vill
hann
heim
hafa
með
ein
þorir
skenkja
drekka
lézt
hann
mundu
allt
ásum
leiddust
ofryrði
nefna
þeir
næst
kom
höllina
hafði
lofti
hamarinn
var
allreiðr
hverr
því
jötnar
hundvísir
skulu
þar
eða
hverr
seldi
grið
vera
eða
hví
skal
skenkja
honum
sem
gildi
svarar
sér
ekki
vinaraugum
til
bauð
honum
til
drykkju
hann
var
hans
mælti
þess
boðs
skal
áðr
hann
komi
þat
lítill
frami
drepa
hann
meiri
hann
þorir
berjast
við
hann
landamæri
hefir
þat
verit
mikit
sagði
lét
eftir
heima
skjöld
minn
hefða
hér
vápn
skyldum
vit
reyna
öðrum
kosti
legg
þér
við
vill
drepa
mik
vill
fyrir
engan
mun
bila
koma
til
honum
var
hólmr
því
engi
hafði
honum
þat
fyrr
braut
leið
sína
hleypði
þar
til
hann
kom
varð
ferð
hans
allfræg
með
jötnum
stefnulag
var
komit
með
þeim
jötnar
hafa
mikit
hvárr
sigr
var
ills
ván
fyrir
því
hann
var
þeira
gerðu
jötnar
mann
var
hann
níu
rasta
þriggja
breiðr
undir
ekki
fengu
þeir
hjarta
svá
honum
fyrr
þeir
tóku
meri
varð
honum
þar
eigi
átti
hjarta
frægt
hörðum
steini
tindótt
með
þrimr
svá
sem
síðan
gert
ristubragð
steini
var
höfuð
hans
var
víðr
hafði
hann
skjöldinn
fyrir
hann
stóð
beið
hein
hafði
hann
fyrir
vápn
reiddi
öxl
var
ekki
aðra
hlið
honum
stóð
nefndr
var
hann
hann
hann
fór
til
hólmstefnu
með
honum
rann
fram
þar
mælti
til
stendr
hefir
skjöldinn
fyrir
hefir
sét
ferr
hann
neðra
mun
hann
koma
neðan
skaut
skildinum
undir
fætr
sér
stóð
tvíhendi
næst
hann
eldingar
heyrði
þrumur
hann
hann
ákafliga
reiddi
hamarinn
kastaði
langa
leið
færir
upp
heinina
báðum
höndum
kastar
hon
hamrinum
brotnar
sundr
annarr
hlutr
eru
þar
orðin
öll
hlutr
brast
höfði
svá
hann
fell
fram
hamarrinn
kom
mitt
höfuð
lamði
hausinn
smán
fell
hann
fram
yfir
svá
fótr
hans
háls
fell
hann
við
lítinn
gekk
til
skyldi
taka
fót
honum
gat
hvergi
gengu
til
æsir
þeir
spurðu
var
skyldu
taka
fótinn
honum
fengu
hvergi
kom
til
sonr
var
kastaði
fæti
þar
ljótan
kom
svá
jötun
þenna
myndak
hafa
lostit
hel
með
hnefa
hefða
fundit
stóð
upp
fagnaði
vel
syni
sínum
hann
myndi
verða
mikill
fyrir
vil
sagði
þér
hestinn
hefir
mælti
gerði
hann
gaf
þann
inn
góða
hest
eigi
föður
völu
fór
heim
til
stóð
heinin
höfði
kom
til
völva
kona
ins
gól
galdra
sína
yfir
til
þess
heinin
fann
þat
þótti
braut
myndi
vildi
hann
launa
lækninguna
gera
hana
sagði
henni
þau
hann
hafði
vaðit
norðan
yfir
hafði
borit
meis
baki
sér
norðan
þat
til
ein
hans
hafði
staðit
var
svá
braut
kastaði
upp
himin
gerði
stjörnu
heitir
eigi
myndi
langt
myndi
heim
varð
svá
hon
mundi
enga
varð
heinin
eigi
lausari
stendr
enn
höfði
þat
boðit
til
varnanar
kasta
hein
gólf
því
hrærist
heinin
höfði
þessi
sögu
hefir
ort
hvinverski
mælti
þótti
mér
fyrir
meira
þrekvirki
hann
átti
við
til
svarar
frásagnar
þat
fór
til
hafði
hann
eigi
hamarinn
eða
megingjarðar
eða
olli
því
fór
með
því
hafði
þat
hann
flaug
einu
sinni
skemmta
sér
með
valsham
hann
flaug
fyrir
forvitni
sakar
þar
höll
settist
inn
leit
móti
honum
taka
skyldi
fuglinn
færa
sendimaðr
komst
nauðuliga
svá
var
hann
þótti
hann
sótti
erfiðliga
til
ætlaði
sér
stund
fljúga
eigi
fyrr
hann
hafði
farit
allt
maðrinn
sótti
beinir
hann
fluginn
spyrnir
við
eru
fætrnir
tekinn
þar
höndum
færðr
hann
augu
grunaði
maðr
myndi
bað
hann
læsti
kistu
svelti
hann
þar
þrjá
tók
hann
upp
beiddi
hann
sagði
hverr
hann
til
fjörlausnar
vann
hann
þess
hann
skyldi
koma
svá
hann
hefði
hvárki
hamarinn
kom
til
gistingar
til
gýgjar
var
móðir
ins
sagði
satt
frá
hann
var
jötunn
hundvíss
illr
léði
honum
megingjarða
hon
staf
heitir
fór
til
allra
spennti
hann
sik
megingjörðum
studdi
forstreymis
helt
undir
kom
miðja
svá
mjök
uppi
braut
öxl
kvað
alls
mik
þik
vaða
tíðir
jötna
garða
vex
mér
ásmegin
jafnhátt
upp
sem
sér
uppi
gljúfrum
dóttir
stóð
þar
tveim
megin
gerði
hon
tók
upp
ánni
stein
mikinn
kastaði
henni
mælti
ósi
skal
missti
þar
hann
kastaði
því
bili
bar
hann
landi
fekk
tekit
reynirunn
nökkurn
steig
svá
það
orðtak
reynir
björg
kom
til
var
þeim
félögum
vísat
fyrst
geitahús
til
var
þar
einn
stóll
til
sat
varð
hann
þess
stóllinn
fór
undir
honum
upp
stakk
upp
raftana
lét
sígast
fast
brestr
fylgði
höfðu
verit
undir
stólinum
dætr
hafði
hann
brotit
hrygginn
lét
kalla
höllina
til
váru
eldar
stórir
eftir
endilangri
kom
gagnvart
tók
með
töng
járnsíu
glóandi
kastar
tók
móti
með
járngreipum
færir
loft
hljóp
undir
járnsúlu
forða
kastaði
síunni
laust
gegnum
súluna
gegnum
gegnum
vegginn
svá
fyrir
útan
þessi
sögu
hefir
ort
skal
kenna
kalla
hana
dóttur
kona
móður
elju
sværa
dróttning
ása
valshams
skal
kalla
hana
dóttur
systur
konu
móður
eigandi
valfalls
grátfagra
kenna
allar
ásynjur
nefna
annarrar
nafni
kenna
við
eign
eða
verk
sín
eða
skal
kenna
kalla
hana
konu
móður
hárfagra
elja
móður
skal
kenna
kalla
hana
konu
gætandi
eplin
ellilyf
ránfengr
svá
sem
fyrr
hann
tók
hana
braut
frá
þeiri
sögu
orti
inn
hvinverski
svá
rétt
kenna
kalla
einn
hvern
annars
nafni
kenna
við
verk
sín
eða
eign
eða
skal
kenna
kalla
hann
haus
þar
jötuns
haus
erfiði
eða
byrði
dverganna
eða
hjálm
land
sólar
tungls
vagna
hjálmr
eða
hús
lofts
jarðar
kvað
skjöldungr
stígr
aldri
jafnmildr
við
skildan
þess
var
und
gnóg
enn
sem
hann
verðr
sól
sökkr
fold
mar
brestr
erfiði
allr
glymr
sjár
kvað
engi
verðr
undir
sólar
grundu
böðvar
hvatr
betri
bræðr
landreki
sem
kvað
inn
ísarnleiki
móðr
svall
mána
vegr
und
sem
kvað
drógar
ramman
spyr
fyr
vagnbrautar
mér
sem
kvað
varp
víða
vinda
manna
sjöt
margra
mundlaug
föður
sem
fæðisk
dýrri
flotna
vörðr
élkers
háva
leyfir
hverr
maðr
ævi
gjalfri
sem
kvað
kveð
helgan
ræsi
heimtjalds
drag
mærð
tésk
fyrða
því
hann
sem
kvað
dýrr
dags
enn
kvað
hjalp
sem
kvað
verr
jörð
sem
ítran
alls
dróttinn
sal
vegr
þat
misgért
þykkir
mannvits
fróðr
allt
tyggi
skiptir
síðan
seggjum
sólar
hjalms
skal
jörð
kalla
hana
hold
móður
dóttur
brúði
elju
sværu
gólf
botn
veðra
sjár
dóttir
systir
sem
kvað
alfröðull
elfar
jötna
dolgs
ráð
eru
rammrar
þjóðar
móður
kvað
snjallráðr
konungs
spjalli
átti
viði
enn
sagði
gat
brúði
sér
teygða
stefnir
stöðvar
hrafna
stála
sem
kvað
bindr
við
enda
elgvers
glöðuðr
hersa
hreins
húfi
hafs
botni
far
hygg
fleygjanda
ferr
jörð
und
menþverri
eina
láta
systur
mjök
kvað
hefir
dási
darrlatr
staðit
endr
elju
ómynda
tók
skal
kalla
hann
heimsækir
verr
faðir
þeira
svá
heita
land
skipa
sæskips
sækonunga
leið
eigi
síðr
hringr
hús
sanda
þangs
dorgar
land
sem
kvað
gnýr
eyri
blóð
fara
kvað
berr
vætti
lands
fyr
hvalmæni
húna
hógdýr
lög
sem
kvað
élreifar
ófu
dætr
tættu
við
frost
fjallgarðs
rokur
sem
kvað
þar
bára
undinna
festa
oft
kjafta
úrsvöl
allt
eitt
enn
kvað
sægnípu
slítr
úrdrifinn
hvítrar
rauðum
steini
brjóst
kvað
hefir
ört
frá
jörðu
svana
strindar
blakkr
lætr
sog
sökkva
skipi
enn
sem
hann
drífr
dorgar
dynströnd
svig
spend
verða
stög
stirðr
fira
enn
kvað
hann
bera
gollna
göfug
ferð
skýtr
holmfjöturr
snekkju
sem
hann
skotar
hélðum
holmrönd
varar
enn
springr
svalra
landa
sverrigjörð
fyr
kveða
hræra
hergrimmastan
skerja
fyrir
jarðar
skauti
eylúðrs
níu
þær
fyrir
skipa
hlíðar
baugskerðir
rístr
barði
kallat
hafit
sem
kvað
ramr
reksaumr
dúks
hrindr
bleikir
stag
skal
kenna
kalla
hana
dóttur
systur
kona
eldr
himins
sem
kvað
beðja
veðr
gyðju
goðblíð
síðan
ljós
kemr
gótt
með
geislum
gránserks
ofan
kvað
borgar
bálgrimmustum
skála
hár
hnossvin
órum
heims
vafrlogi
skal
kenna
kalla
hann
son
bróður
brjót
skaði
bani
eða
hundr
vargr
viðar
eða
segls
eða
sagði
fyrst
til
fjúka
synir
skal
kenna
kalla
hann
bróður
vinds
bana
grand
viðar
sól
skal
kenna
kalla
hann
son
bana
kvað
þenna
mög
manni
unað
kvað
var
síðan
seimörr
þjóð
veit
þínar
þann
skal
kenna
kalla
son
líkn
ormanna
gróðr
sem
kvað
skulum
órum
ulfs
eigum
dáð
drýgja
dalmiskunn
kvenkenningar
skal
kenna
skal
kenna
við
verk
þat
hann
veitir
eða
þiggr
eða
kenna
til
eignar
þeirar
hann
svá
hann
svá
við
ættir
hann
kom
svá
frá
honum
skal
hann
kenna
við
þessa
kalla
hann
vinnanda
eða
fremjanda
fara
sinna
eða
víga
eða
sæfara
eða
veiða
eða
vápna
eða
fyrir
því
hann
reynir
vápnanna
viðr
allt
eitt
heitir
heitir
þessum
heitum
hafa
skáldin
kallat
manninn
ask
eða
lund
eða
öðrum
viðarheitum
karlkenndum
kennt
til
víga
eða
skipa
eða
rétt
kenna
til
allra
við
þat
flest
háð
eða
þykkir
kennt
til
skal
kenna
til
alls
gulls
öls
eða
víns
eða
annars
þess
hon
selr
eða
svá
til
ölgagna
allra
þeira
henni
samir
vinna
eða
kenna
hana
svá
kalla
hana
selju
eða
lág
hon
selja
eða
þat
eru
því
kona
kölluð
til
kenningar
öllum
kvenkenndum
fyrir
því
kona
kennd
til
gimsteina
eða
þat
var
forneskju
kallat
var
þær
höfðu
hálsi
svá
fært
til
konan
kennd
við
stein
við
öll
kennd
við
allar
ásynjur
eða
valkyrjur
eða
nornir
eða
rétt
kenna
við
alla
athöfn
sína
eða
við
eign
eða
skal
kenna
kalla
þat
eld
barr
haddr
höfuðband
grátr
munntal
rödd
orð
dropa
regn
eða
skúr
eða
augna
nauðgjald
sáð
haugþak
eldr
allra
vatna
grjót
sker
eða
blik
þágu
veizlu
hví
gull
kallat
eldr
saga
til
fyrr
sótti
heimboð
til
hann
var
búinn
til
bauð
hann
til
sín
öllum
ásum
þriggja
mánaða
þeirar
ferðar
varð
fyrst
svá
ásynjur
var
eigi
var
farinn
austrveg
drepa
goðin
höfðu
setzt
lét
bera
inn
hallargólf
þat
birti
lýsti
höllina
sem
þat
var
þar
haft
fyrir
ljós
hans
sem
váru
sverðin
fyrir
sennti
þar
við
öll
goð
drap
þræl
þann
þræll
hans
nefndr
nefnd
kona
níu
dætr
svá
sem
fyrr
þeiri
veizlu
vannst
allt
bæði
vist
öll
til
veizlunnar
urðu
æsir
þessir
átti
net
hon
veiddi
menn
þessi
saga
til
hvaðan
þat
gull
kallat
eldr
eða
ljós
eða
birti
eða
þeim
kenningum
svá
gull
kallat
eldr
sævar
allra
hans
svá
sem
eða
eigu
heiti
við
þaðan
gull
kallat
eldr
vatna
eða
allra
þessi
heiti
hafa
svá
farit
sem
önnur
yngri
skáld
hafa
ort
eftir
dæmum
inna
gömlu
svá
sem
stóð
þeira
sett
síðan
hálfur
þeim
þóttu
líkar
við
fyrr
var
svá
sem
vatnit
áin
bekkr
þat
kallat
nýgervingar
sett
heiti
lengra
fyrr
þykkir
þat
vel
með
líkendum
ferr
kvað
þák
jöfri
ölna
bekks
við
þat
gaf
með
fulli
mér
lundinum
gull
kallat
barr
eða
lauf
fyrir
durum
stendr
lauf
hans
allt
gull
svá
sem
hér
stendr
með
gullnu
laufi
fyrir
viðr
fegrstr
með
goðum
smíðum
dvergs
gull
kallat
haddr
hafði
þat
gert
til
lævísi
klippa
hár
allt
varð
þess
tók
hann
myndi
lemja
hvert
bein
áðr
hann
svarði
hann
skal
þeir
skulu
gera
gulli
hadd
svá
skal
vaxa
sem
annat
þat
fór
til
þeira
heita
gerðu
þeir
haddinn
veðjaði
höfði
sínu
við
þann
hvárt
bróðir
myndi
gera
jafngóða
gripi
þrjá
sem
þessir
þeir
kómu
til
lagði
svínskinn
aflinn
bað
blása
létta
eigi
fyrr
hann
tæki
þat
hann
hafði
þegar
hann
var
genginn
hinn
settist
fluga
ein
hönd
honum
hann
blés
sem
þar
til
smiðrinn
tók
var
þat
var
burstin
næst
lagði
hann
aflinn
gull
bað
hann
blása
hætta
eigi
fyrr
blæstrinum
hann
kæmi
hann
kom
flugan
settist
háls
honum
kroppaði
hálfu
fastara
hann
þar
til
smiðrinn
tók
aflinum
gullhring
lagði
hann
járn
aflinn
bað
hann
blása
ónýtt
myndi
blástrinn
settist
flugan
milli
augna
honum
kroppaði
blóðit
fell
svá
hann
greip
hann
til
hendinni
sem
meðan
belgrinn
lagðist
sveipði
sér
kom
þar
smiðrinn
lagði
allt
myndi
aflinum
tók
hann
aflinum
hann
alla
gripina
hendr
bróður
sínum
bað
hann
fara
með
til
leysa
þeir
báru
fram
settust
æsirnir
dómstóla
skyldi
þat
atkvæði
sem
segði
gaf
geirinn
skyldi
sagði
skyn
öllum
geirrinn
nam
aldri
staðar
haddrinn
var
þegar
hann
kom
höfuð
hafði
þegar
segl
kom
hvert
fara
mátti
vefja
saman
sem
dúk
hafa
pungi
þat
bar
fram
sína
gaf
hringinn
ina
níundu
hverja
nótt
myndi
drjúpa
honum
átta
hringar
jafnhöfgir
sem
gaf
hann
göltinn
hann
mátti
renna
loft
lög
nótt
dag
meira
hverr
hestr
aldri
varð
svá
myrkt
nótt
eða
eigi
væri
ærit
þar
hann
svá
lýsti
gaf
hann
hamarinn
hann
myndi
mega
ljósta
svá
stórt
sem
hann
hvat
sem
fyrir
eigi
myndi
hamarrinn
hann
yrpi
honum
myndi
hann
aldri
missa
aldri
fljúga
svá
eigi
myndi
hann
sækja
heim
þat
var
hann
svá
hafa
mátti
serk
þat
var
lýi
forskeftit
var
heldr
var
dómr
hamarrinn
var
beztr
öllum
gripunum
mest
vörn
fyrir
dæmðu
dvergrinn
ætti
bauð
leysa
höfuð
dvergrinn
þess
var
engi
mik
kvað
hann
vildi
taka
var
hann
víðs
átti
skúa
hann
rann
loft
bað
dvergrinn
hann
skyldi
taka
hann
gerði
vildi
dvergrinn
höggva
höfuð
hann
átti
eigi
tók
dvergrinn
þveng
kníf
vill
stinga
rauf
vörrum
vill
rifa
saman
knífrinn
beit
mælti
betri
væri
þar
alr
bróður
jafnskjótt
sem
hann
nefndi
var
þar
beit
hann
hann
saman
reif
muðrinn
var
saman
heitir
gulli
gull
kennt
til
höfuðbands
orti
skein
fjöllum
fallsól
kjóls
allan
aldr
kallat
grátr
sem
fyrr
kvað
hlaut
morgin
þar
val
tár
fleiri
þar
sem
kvað
liggr
berum
galla
dalreyðar
hér
hefir
enn
kennt
svá
kalla
hana
móður
eða
konu
svá
sem
þverr
fyrir
augna
beðvinu
eignisk
regni
konungr
enn
kná
hlutum
dýran
brandr
þrymr
gjalfrs
grandi
berr
sinnar
svans
unni
mér
gunnar
fóstrgæðandi
nift
bráa
getr
svá
kenna
kalla
hana
systur
enn
buðumk
nálægt
var
þat
stáli
vel
hrósa
því
vísa
sævar
bál
hon
kölluð
dóttir
enn
erring
ógnprúðr
þing
þröngvir
þróttöflga
mér
ríkr
leiddi
mey
mækis
mátvaldr
beð
skaldi
glóðum
svana
hon
kölluð
allra
heita
rétt
kenna
grátinn
kalla
svá
marga
lund
þessum
kenningum
kallat
hagl
eða
regn
eða
eða
dropar
eða
skúrir
eða
forsar
augna
hennar
eða
kinna
eða
hlýra
eða
brá
eða
kallat
mál
jötna
þat
kallat
orð
eða
rödd
jötna
svá
sem
fyrr
kvað
átta
vin
verstan
vaströdd
mér
baztan
undirkúlu
óniðraðan
kallaði
stein
vasta
jötun
gull
rödd
otrgjöldum
sök
til
gull
kallat
æsir
fóru
kanna
þeir
kómu
nökkurri
gengu
með
ánni
til
fors
við
forsinn
var
otr
einn
hafði
tekit
lax
forsinum
tók
upp
stein
kastaði
otrinum
laust
höfuð
hrósði
veiði
hann
hefði
veitt
einu
höggvi
otr
þeir
laxinn
otrinn
báru
eftir
kómu
nökkurum
gengu
búandi
nefndr
þar
var
mikill
fyrir
sér
mjök
æsir
hafa
þar
náttstað
kváðust
hafa
með
sér
vist
ærna
sýndu
búandanum
veiði
kallaði
hann
sonu
bróðir
var
drepinn
hverir
þat
höfðu
ganga
þeir
feðgar
ásunum
taka
höndum
binda
segja
hann
var
sonr
bjóða
fyrir
sik
svá
mikit
sem
sjálfr
vill
varð
þat
sætt
með
þeim
bundit
var
otrinn
otrbelginn
mælti
við
þeir
skulu
fylla
belginn
rauðu
gulli
svá
hylja
hann
skal
þat
vera
sætt
sendi
kom
hann
til
dvergs
heitir
var
fiskr
tók
hann
höndum
lagði
hann
fjörlausn
allt
þat
hann
átti
steini
þeir
koma
bar
dvergrinn
fram
allt
þat
hann
var
þat
allmikit
svipti
dvergrinn
undir
hönd
sér
einum
litlum
bað
hann
fram
láta
bað
hann
eigi
bauginn
sér
taka
lézt
mega
æxla
sér
hann
kvað
hann
eigi
skyldu
hafa
einn
penning
eftir
tók
bauginn
honum
gekk
dvergrinn
baugr
skyldi
vera
hverjum
honum
þótti
þat
þat
skyldi
haldast
mega
fyrir
því
hann
skyldi
flytja
þeim
til
tæki
hann
braut
kom
til
sýndi
hann
sýndist
honum
fagr
tók
hann
greiddi
fylldi
hann
sem
mest
mátti
setti
fullr
til
skyldi
hylja
belginn
með
mælti
hann
við
hann
skal
hvárt
belgrinn
allr
leit
til
hugði
vandliga
eitt
granahár
bað
þat
öðrum
kosti
væri
lokit
sætt
dró
fram
bauginn
hulði
granahárit
váru
þeir
lausir
frá
hafði
tekit
geir
skúa
sína
þurftu
ekki
mælti
þat
skyldi
hafði
baugr
þat
gull
skyldi
verða
þess
þat
helzt
hverju
gull
otrgjöld
kallat
eða
nauðgjald
ásanna
eða
fleira
segja
frá
tók
gullit
beiddust
nökkurs
unni
þeim
enskis
pennings
varð
óráð
þeira
þeir
drápu
föður
sinn
til
beiddist
skyldi
skipta
gullinu
helminga
með
svarar
lítil
ván
var
hann
myndi
miðla
gullit
við
bróður
hann
drap
föður
sinn
til
bað
fara
öðrum
kosti
myndi
hann
fara
sem
hafði
tekit
hafði
setti
höfuð
kallaðr
var
öll
kvikvendi
sverð
hafði
þat
hann
fór
upp
gerði
sér
þar
ból
brást
ormslíki
lagðist
fór
til
konungs
gerðist
þar
smiðr
tók
hann
þar
til
fóstrs
son
sonar
son
dóttur
var
ágætastr
allra
herkonunga
ætt
afli
sagði
honum
hvar
eggjaði
hann
sækja
gerði
sverð
svá
var
brá
niðr
rennanda
vatn
tók
sundr
rak
fyrir
strauminum
næst
klauf
steðja
ofan
stokkinn
með
þat
fóru
þeir
gróf
gröf
veg
settist
þar
skreið
til
vatns
hann
kom
yfir
lagði
sverðinu
gegnum
var
þat
hans
hann
hefði
drepit
bróður
bauð
honum
þat
hann
skyldi
taka
hjarta
steikja
við
lagðist
niðr
drakk
blóð
lagðist
steikði
hjartat
hann
fullsteikt
tók
hvé
hart
frauðit
rann
hjartanu
brann
hann
drap
fingrinum
munn
hjartablóðit
kom
kunni
hann
fuglsrödd
hvat
igðurnar
sátu
mælti
sitr
sveita
hjarta
við
funa
spakr
þætti
mér
spillir
bauga
fjörsega
fránan
liggr
kvað
ræðr
við
vill
tæla
þann
trúir
berr
reiði
röng
orð
vill
bölvasmiðr
bróður
gekk
til
drap
síðan
til
hests
reið
til
hann
kom
til
bóls
tók
gullit
batt
klyfjar
lagði
upp
bak
steig
upp
sjálfr
reið
leið
þat
hver
saga
til
gullit
kallat
ból
eða
byggð
eða
málmr
eða
byrðr
reið
til
þess
hann
fann
fjallinu
svaf
inni
ein
hafði
hjálm
brá
sverðinu
reist
brynjuna
vaknaði
hon
nefndist
kölluð
var
reið
þaðan
kom
til
þess
hans
nefnd
þeira
váru
þau
var
stjúpsonr
dvalðist
langa
fekk
hann
sórust
bræðralag
við
næst
fóru
þeir
biðja
konu
til
systur
sat
var
sal
hennar
hon
hafði
þess
heit
strengt
eiga
þann
einn
þorði
ríða
riðu
þeir
þeir
eru
kallaðir
upp
skyldi
ríða
átti
hest
hestr
þorði
eigi
hlaupa
skiptu
þeir
svá
því
vildi
undir
engum
manni
ganga
nema
hljóp
reið
kveld
gekk
hann
brúðlaupi
með
þau
kómu
dró
hann
sverðit
slíðum
lagði
milli
hann
stóð
upp
klæddi
gaf
hann
línfé
þann
hafði
tekit
tók
hendi
henni
annan
baug
til
hljóp
hest
sinn
reið
til
félaga
þeir
aftr
litum
fóru
heim
til
með
átti
tvau
börn
með
var
eitt
gengu
til
vatns
bleikja
hadda
þær
kómu
til
ána
frá
landi
hon
vildi
eigi
bera
höfuð
sér
þat
rynni
hári
því
hon
átti
búanda
hugaðan
gekk
ána
eftir
henni
hon
mátti
fyrir
því
þvá
ofar
sinn
hadd
hon
átti
þann
eigi
engi
annarr
veröldu
var
því
hann
tók
arf
eftir
báða
svarar
þat
reið
þorði
hló
riði
ætlak
gengi
rekkju
hjá
mér
gaf
gullbaug
hefir
hendi
þátt
hann
kallaðr
eigi
sótti
hann
þagnaði
gekk
þat
eggjaði
hon
drepa
fyrir
því
þeir
váru
eiðsvarar
eggjuðu
þeir
til
bróður
drepa
lagði
sverði
gegnum
hann
fekk
kastaði
hann
sverðinu
eftir
svá
sundr
sneið
miðju
fell
sonr
hans
þeir
þat
lagði
sik
var
hon
brennd
með
tóku
réðu
hefndir
konungr
bróðir
fekk
hafði
áttu
þau
konungr
bauð
til
sín
þeir
fóru
áðr
þeir
fóru
fálu
þeir
gullit
hefir
þat
gull
aldri
síðan
konungr
hafði
þar
lið
fyrir
barðist
við
urðu
þeir
konungr
skera
hjarta
þat
hans
lét
hann
kasta
honum
var
fengin
leyniliga
sló
hann
með
því
hendr
hans
váru
svá
lék
hann
svá
allir
ormarnir
sofnuðu
nema
renndi
honum
hjó
svá
fyrir
hon
steypði
höfðinu
inn
hangði
hon
þar
til
hann
eru
kallaðir
því
gull
kallat
skattr
eða
síðar
drap
tvá
sonu
sína
lét
gera
með
gulli
silfri
borðker
hausum
var
gert
erfi
þeiri
veizlu
lét
skenkja
konungi
með
þeim
borðkerum
var
blandit
við
blóði
hjörtu
þeira
lét
hon
steikja
konungi
þat
var
sagði
hon
honum
sjálfum
með
mörgum
ófögrum
skorti
þar
áfenginn
svá
flest
fólk
þar
sem
þeiri
nótt
gekk
hon
til
hann
með
henni
sonr
vágu
var
hans
skutu
þau
eldi
brann
þat
þar
var
þat
fór
hon
til
sjávar
hljóp
sæinn
vildi
týna
hana
rak
yfir
kom
þat
átti
hann
tók
hann
hana
til
sín
fekk
þau
þrjá
svá
váru
allir
svartir
sem
hrafn
hárslit
sem
aðrir
fæddist
upp
dóttir
var
allra
kvinna
spurði
konungr
inn
sendi
son
biðja
hennar
sér
til
hann
kom
til
var
seld
honum
hann
færa
hana
sagði
þat
var
betr
ætti
hann
var
ungr
bæði
var
ráð
líkaði
þeim
vel
inum
ungum
næst
sagði
þetta
lét
konungr
taka
son
sinn
leiða
til
tók
hauk
sinn
plokkaði
fjaðrarnar
bað
senda
feðr
var
hann
konungr
kom
honum
svá
sem
haukrinn
var
ófleygr
svá
var
ríki
hans
hann
var
gamall
leit
konungr
hann
reið
skógi
frá
veiðum
með
hirð
hvar
hon
sat
riðu
þeir
hana
tráðu
hana
undir
hestafótum
til
þetta
spurði
eggjaði
hon
sonu
sína
til
hefndar
eftir
þeir
bjuggust
til
fekk
hon
þeim
brynjur
hjálma
svá
eigi
mundi
járn
lagði
ráð
fyrir
þeir
kæmi
til
þeir
skyldu
ganga
nótt
honum
höggva
honum
hendr
þeir
kómu
spurðu
þeir
hver
liðsemð
þeim
myndi
þeir
hitti
hann
myndi
veita
þeim
þvílíkt
sem
hönd
þat
var
alls
fótr
styddist
við
váru
svá
reiðir
móður
hon
hafði
leitt
með
þeir
vildu
gera
henni
þætti
drápu
því
hon
unni
honum
skriðnaði
hann
öðrum
studdi
sik
með
mælti
höndin
væri
þeir
kómu
til
konungs
þar
sem
hann
hjuggu
honum
hendr
vaknaði
hann
kallaði
menn
bað
mælti
myndi
stóðu
upp
hirðmenninir
sóttu
fengu
eigi
sótt
með
kallaði
skal
berja
svá
fellu
þeir
var
dauð
öll
ætt
afkvæmi
brynja
kölluð
klæði
eða
váðir
svein
lifði
fædd
var
eru
þaðan
ættir
komnar
var
svá
hann
drakk
eitr
sakaði
sonr
váru
svá
harðir
sakaði
ekki
útan
kæmi
hefir
skáld
svá
forns
flotna
fangboða
öngli
hrökkviáll
hrokkinn
hekk
þessum
sögum
hafa
flest
skáld
ort
tekit
ýmsa
inn
gamli
orti
fall
drápu
hann
orti
eðr
við
illan
vakna
með
dreyrfáar
dróttir
draum
sverða
rósta
varð
ranni
hrafnbláir
hefnðu
harma
set
við
sveita
sóknar
alfs
golfi
hræva
þar
höggnar
hendr
sem
fætr
fell
blóði
blandinn
brunn
runna
þat
landa
laufi
svá
gerðu
gyrðan
golfhölkvis
fylkis
segls
naglfara
siglur
saums
andvanar
urðu
snemmst
sörli
samráða
þeir
hörðum
herðimýlum
vinu
lét
stála
stökkvir
styðja
niðja
fjörvi
næma
mun
bláserkjar
fagrgötu
ennihögg
eggjar
sonum
sék
fall
fögrum
flotna
randar
gafumk
reiðar
mána
fjölð
konungi
kverninni
gull
kallat
mjöl
þess
saga
hét
sonr
eru
frá
hafði
atsetu
réð
þar
sem
kölluð
var
kallat
átti
þann
löndum
réð
eftir
hét
tók
konungdóm
eftir
föður
sinn
þann
keisari
lagði
frið
heim
var
fyrir
því
var
allra
konunga
ríkastr
var
honum
kenndr
friðrinn
alla
danska
kalla
menn
það
maðr
grandaði
þótt
hann
hitti
fyrir
sér
föðurbana
eða
bróðurbana
lausan
eða
var
engi
þjófr
eða
svá
gullhringr
einn
konungr
sótti
heimboð
til
þess
keypti
hann
ambáttir
hétu
váru
miklar
þann
tíma
fundust
kvernsteinar
tveir
svá
engi
var
svá
dregit
náttúra
fylgði
þat
mólst
sem
mælti
kvern
hét
konungi
gaf
konungr
lét
leiða
ambáttirnar
til
kvernarinnar
bað
þær
mala
svá
gerðu
mólu
fyrst
gull
frið
sælu
gaf
hann
þeim
eigi
lengri
hvílð
eða
svefn
gaukrinn
þagði
eða
hljóð
mátti
þær
kvæði
ljóð
kallat
þetta
upphaf
erum
komnar
til
konungs
húsa
framvísar
þær
eru
sonar
máttkar
meyjar
mani
áðr
létti
mólu
þær
her
svá
þeiri
nótt
kom
þar
drap
tók
þar
herfang
lagðist
hafði
með
sér
svá
bað
þær
mala
miðri
nótt
spurðu
eigi
leiddist
bað
þær
mala
mólu
litla
áðr
niðr
sökk
var
þar
eftir
svelgr
særinn
fellr
varð
sær
kraka
gull
kallat
sáð
einn
nefndr
var
ágætastr
fornkonunga
fyrst
mildi
fræknleik
eitt
mark
lítillæti
mjök
fært
einn
lítill
sveinn
fátækr
nefndr
kom
höll
var
konungrinn
ungr
aldri
grannligr
gekk
fyrir
hann
upp
mælti
viltu
sér
var
heyrðak
konungr
var
mestr
maðr
sitr
hér
hásæti
kraki
einn
kallið
þér
hann
svarar
hefir
gefit
mér
skal
heita
þat
gjöf
skal
fylgja
þik
enga
gjöf
hafa
til
gefa
mér
mér
skal
gefa
til
tók
gullhring
hendi
sér
gaf
mælti
allra
konunga
þess
strengi
heit
verða
þess
manns
þinn
banamaðr
mælti
konungr
hló
verðr
hraka
konungi
mark
var
þat
sagt
frá
kraka
fræknleik
konungr
réð
fyrir
átti
móður
hafði
ósætt
við
þann
réð
fyrir
stefndu
orrostu
milli
sín
ísi
vatns
konungr
sendi
boð
mági
hann
kæmi
til
liðveizlu
við
hét
mála
öllum
her
meðan
þeir
væri
konungr
sjálfr
skyldi
eignast
þrjá
hann
köri
konungr
mátti
eigi
fara
fyrir
ófriði
hann
átti
við
sendi
hann
berserki
sína
var
einn
bjarki
þeir
bræðr
þeiri
orrostu
féll
konungr
mikill
hluti
liðs
tók
konungr
honum
dauðum
hjálminn
hest
hans
beiddust
þeir
berserkir
kraka
taka
mála
þrjú
pund
gulls
hverr
fram
beiddust
þeir
flytja
kraka
kostgripi
þeir
kuru
til
handa
var
hjálmrinn
brynjan
hvárigu
festi
gullhringr
kallaðr
var
átt
höfðu
langfeðgar
konungr
varnaði
allra
eigi
heldr
galt
hann
berserkir
braut
unðu
illa
sínum
sögðu
svá
búit
jafnskjótt
byrjaði
hann
ferð
sína
til
hann
kom
skipum
sínum
ána
reið
hann
til
með
honum
tólf
berserkir
allr
móðir
fagnaði
honum
fylgði
honum
til
herbergis
eigi
til
konungs
gervir
eldar
fyrir
þeim
gefit
komu
menn
konungs
inn
báru
skíð
eldinn
gerðu
svá
klæði
brunnu
þeim
þat
kraki
berserkir
hans
flýja
hvárki
eld
hljóp
kraki
upp
allir
mælti
enn
elda
tók
skjöld
sinn
kastaði
eldinn
hljóp
yfir
meðan
skjöldrinn
mælti
eld
yfir
fór
hverr
öðrum
hans
tóku
eldinn
höfðu
köstuðu
kom
fekk
kraka
fullt
þar
með
hringinn
bað
braut
ríða
til
hljópu
hesta
sína
ríða
ofan
konungr
reið
eftir
þeim
með
her
sinn
alvápnaðan
vill
drepa
tók
kraki
hægri
hendi
gullit
ofan
hornit
söri
allt
sjá
hlaupa
þeir
tók
hverr
slíkt
konungr
bað
ríða
reið
sjálfr
hét
hestr
allra
hesta
konungr
reið
nær
tók
hringinn
kastaði
til
hans
bað
hann
þiggja
konungr
reið
hringinum
tók
til
með
spjótsoddinum
renndi
upp
veik
kraki
aftr
hann
laut
mælti
hefi
ríkastr
með
skilðust
þessi
sök
gull
kallat
sáð
eða
kvað
hauka
fjöllum
fræ
sem
sær
burðar
inndrótt
jöfurr
sinni
bjartplógaðan
bauga
brattakr
landreki
ljósu
lastvarr
barri
hlémyldar
hauks
kölfur
mér
konungi
konungr
við
var
faðir
váru
bæði
var
haugr
önnur
fló
gulli
eða
silfri
þat
var
blótféit
önnur
fló
moldu
kvað
ræfrvita
rauð
fyr
til
herfylgins
bar
haugþök
saman
frá
gullskenningum
inum
fornum
eru
tölð
mörg
segir
inn
gjöflasti
gæddi
hirð
sína
dúni
örr
aldir
við
svelli
tregum
tárum
eldi
gengum
þingskilum
þjóðir
rógi
vísi
inn
hann
kallat
kenningum
eldr
handar
eða
liðs
eða
því
þat
silfr
snær
eða
svell
eða
því
þat
sama
hætti
skal
kenna
gull
eða
silfr
til
sjóðs
eða
diguls
eða
hvárttveggja
silfr
gull
vera
grjót
handar
eða
hálsgjörð
nökkurs
þess
títt
var
hafa
hringar
eru
bæði
silfr
eigi
annan
veg
kvað
gramr
glæstar
gegn
valstöðvar
ungr
vísi
gefr
eisu
sem
kvað
kná
landfrækn
jöfurr
ræsis
rekka
grjót
kvað
liggr
bæði
bjargs
tveim
megin
geima
sökkva
snær
enn
sem
hann
þrymr
hjarta
hlýrskildir
ræðr
mildu
hvítum
hafleygr
fyr
eldi
áls
hrynbrautar
öll
viðr
folka
fellir
framræði
snæ
gull
kallat
eldr
áls
silfr
snær
kvað
seima
sigðis
látrs
hrauns
glaðsendir
föður
kenndr
til
gulls
kallaðr
brjótr
svá
sem
kvað
þarf
gunnar
alnennin
inni
inndrótt
með
gram
sem
kvað
lætr
glaðar
þengill
her
hans
mæti
kná
hljót
mjaðar
sem
kvað
viðr
grams
með
gerðum
gollvörpuðr
sér
sem
kvað
verpr
gefr
auð
konungr
óþjóðar
bregðr
sem
hér
gör
leygs
bör
götu
gunnvita
gráps
kennd
til
gulls
kennd
til
kölluð
selja
sem
kvað
mun
selju
salts
galtar
rafkastandi
rastar
reyrþvengs
muna
kallat
hvalir
var
jötunn
dró
hvali
hafi
sem
hvala
röf
sævar
selja
gulls
hon
samheiti
við
selju
sem
fyrr
kona
kennd
við
alls
konar
trjáheiti
lág
kölluð
hon
heitir
tré
fellr
kvað
var
rýgr
runnr
olli
því
lág
var
auðs
eiga
fira
kölluð
kvað
hefi
óðar
lokri
ölstafna
væn
mörk
verki
vandr
enn
sem
kvað
sem
flóðs
við
gæfu
þinni
grjóts
svá
kvað
var
föt
færð
fjarðbeins
afar
slöng
nisting
mjaðar
sem
hafa
mildrar
mjúkstalls
logit
sjá
höfumk
veltistoð
stilltan
mér
enn
sem
hols
hrynbáls
þats
berk
burar
full
bjarkar
hefi
lagit
svá
sem
hér
stendr
fyr
órum
eik
fagrbúin
svá
sem
hér
skalat
almr
dynskúrar
svá
bauð
lind
landi
hugrekki
kenndr
til
viða
kenndr
til
sem
fyrr
kallaðr
reynir
vápna
eða
ferða
skipa
alls
hann
ræðr
kvað
stirðþinull
starði
storðar
leggs
fyr
borði
fróns
folka
reyni
fránleitr
blés
sem
kvað
mörgum
æðri
morðteins
dyn
hjörr
fær
hildibörrum
hjarl
svá
kvað
stendr
austr
miklu
trausti
rækilundr
inn
ríki
randfárs
brumaðr
þollr
svá
kvað
öndurt
bað
randir
reggbúss
saman
rógskýja
regni
haustnótt
sem
gulli
stokkna
drífu
askr
viðr
ærinn
sæing
sem
hér
kom
handar
svella
hlynr
kvaddi
svá
sem
böðgæðis
börr
ræðr
til
þess
ógnstöðvar
hefi
ægi
einráðit
sem
þar
hrafn
hvatráðr
fyr
við
kyn
sem
hála
téðu
hirðmenn
ara
auðar
þorn
fyr
örnu
ungr
valköstu
skal
kenna
kalla
veðr
vápna
eða
hlífa
eða
eða
valkyrju
eða
herkonunga
eða
gný
eða
kvað
þar
geira
hregg
við
rauð
fnýstu
ben
bengögl
dyn
kvað
halr
veðri
hösvan
serk
hrísgrímnis
kvað
sagt
hæfr
drífu
hyrrunnum
vel
kvað
lætr
gnestr
taka
mestum
hraustr
drífr
kvað
sigbjarka
serkir
sómmiðjungum
rómu
við
skúrir
hléðut
fast
sem
gnýs
við
æsi
oddnets
þinul
enn
fjandr
glym
grams
und
arnar
herklæða
herklæði
skal
kenna
til
orrostu
til
valmeyja
kalla
hjálm
hött
eða
brynju
serk
eða
skjöld
skjaldborgin
kölluð
höll
veggr
eru
kallaðir
kenndir
við
sól
eða
tungl
eða
lauf
eða
blik
eða
garðr
kallaðr
skip
eða
kennt
til
fóta
hann
stóð
fornum
skjöldum
var
títt
skrifa
rönd
baugr
var
eru
við
þann
baug
skildir
öxar
eða
kallat
eldar
blóðs
eða
heita
öxar
kalla
menn
trollkvinna
heitum
kenna
við
blóð
eða
benjar
eða
skóg
eða
eru
vel
kennd
til
orma
eða
eru
mjök
kennd
til
hagls
eða
drífu
eða
þessum
kenningum
marga
lund
því
þat
flest
ort
þessar
kenningar
þarf
kvað
herr
með
höttu
þóttit
þeim
hætta
fyr
kvað
bauð
hildi
hjaldrörr
hinn
fór
gný
gunndjarfr
sem
hringfáum
viðum
brynju
hruðusk
riðmarar
varð
sem
brestr
úti
unndýrs
frömum
runnum
hart
skyrtum
hryngráp
enn
sem
hann
verða
föt
fregn
görla
rjóðask
björt
blóði
benfúr
sem
tjalda
hefjendr
saman
nefjum
veggs
hjuggusk
til
sem
þverr
fyrir
augna
beðvinu
eignisk
regni
konungr
sem
kvað
áðr
sem
rýðr
ætt
ægi
skipa
sem
var
fögru
fleygjendr
alinleygjar
hangferil
hringa
hlýrtungli
mér
sem
hér
skaut
gegn
gögnum
garð
steinfarinn
gnýstærir
gunnar
sem
sem
yngva
skips
með
þar
samnagla
siglur
slíðrdúkaðar
blað
sem
hvé
hreingróit
steini
skal
þengil
þjófs
ilja
blað
skáld
kvað
þetta
bauginn
svá
góð
ins
gjalla
gjöld
baugnafaðs
vildi
meyjar
hjóls
inn
mæri
mögr
kallaði
skjöldinn
bauginn
nöf
sem
sér
rít
brestr
sundr
baugjörð
brodda
tvau
enn
beru
boga
sem
gekk
með
gjallan
hinn
styr
glaðfæðandi
brunni
sem
kvað
lét
fjalla
fram
þramma
gildar
hjalmelda
mar
sem
kvað
lét
hvína
hryneld
þat
brynju
foldar
fyrðum
sik
íss
grand
sem
rauðra
randa
grand
berum
hjalms
hvarmþey
drifinn
heitir
trollkona
sem
megu
við
brá
fjörnis
fagrt
drekar
ormr
sem
myrkdreki
marka
þar
ýtar
æfr
aldar
lófum
eikinn
borðs
eru
kallaðar
hagl
boga
eða
strengjar
eða
hlífa
eða
sem
kvað
skók
barg
óþyrmir
hagl
rakkliga
götvar
gagls
við
strengjar
hagli
hungreyðöndum
hanga
hléðut
járni
kváðu
þik
brynju
hagl
bugusk
geð
kölluð
veðr
eða
vápn
eldr
eða
saga
til
átti
tók
herfangi
konungr
hét
var
konungr
farinn
konunga
hann
herjat
var
ríki
hans
dóttir
hans
braut
fór
hann
með
sínu
liði
leita
spurði
til
hann
fór
norðr
með
konungr
kom
spurði
hafði
siglt
vestr
siglir
eftir
honum
allt
til
hann
kom
sem
heitir
var
þar
fyrir
með
lið
fór
fund
föður
síns
bauð
honum
men
sætt
hendi
öðru
orði
sagði
væri
búinn
berjast
ætti
honum
engrar
vægðar
svarar
stirt
dóttur
hon
hitti
sagði
hon
vildi
enga
bað
hann
búast
til
svá
gera
þeir
ganga
upp
eyna
fylkja
kallar
mág
bauð
honum
sætt
mikit
gull
svarar
síð
bauttu
vill
því
hefi
dregit
dvergarnir
mannsbani
skal
hvert
sinn
bert
aldri
bilar
höggvi
ekki
sár
þar
skeinist
mælti
hælir
eigi
kallak
gott
dróttinhollt
hófu
þeir
orrostu
börðust
þann
dag
kveldi
fóru
konungar
til
gekk
nóttina
til
valsins
vakði
upp
með
fjölkynngi
alla
dauðir
annan
dag
gengu
konungarnir
vígvöllinn
börðust
svá
allir
fellu
inn
fyrra
svá
orrosta
hvern
dag
eftir
þeir
öll
þau
lágu
svá
stóðu
upp
allir
dauðir
menn
öll
vápn
váru
sagt
skulu
svá
bíða
þessi
sögu
orti
skáld
drápu
kennd
til
veðr
sem
fyrr
kvað
sem
orð
lék
forðum
með
veðrstöfum
vandar
mér
til
veðr
hér
kallat
vöndr
vígs
menn
stafir
bæði
orrosta
vápn
haft
til
kenningar
rekit
svá
land
vápn
hagl
eða
regn
þess
nýgervingum
skal
kenna
kalla
hest
eða
dýr
eða
skíð
sækonunga
eða
sævar
eða
skipreiða
eða
sem
lét
hæstrar
tíðar
harðráðr
skipa
börðum
báru
fáks
ins
bleika
barnungr
lög
svá
kvað
þótt
ófrið
sunnan
öll
þjóð
segi
hlöðum
mar
glaðir
nennum
komt
sunds
liðu
dýr
frá
tröð
kvað
kölluð
sunds
dýr
særinn
kvað
lét
fyr
sólborðs
goti
skaut
rastar
glaumi
suðr
fyr
slóðgoti
síðan
sæðings
fyr
skut
hestr
lauks
fyr
lagði
skip
kallat
sólborðs
hestr
sær
sæðings
slóð
særinn
hestr
skipit
enn
lauks
heitir
enn
sem
fannir
fast
vetrliði
húna
gnípur
hvals
rann
gekk
fram
fornar
flóðs
hafskíða
braut
skorðu
skers
glymfjötur
skip
kallat
björn
heitir
vetrliði
íugtanni
björn
skorðu
hér
kallat
svá
kvað
sem
áðr
sem
kvað
konungr
fyr
víða
várum
skreið
vel
til
vánar
vengis
hjörtr
und
sem
getr
með
þér
drengr
vera
elg
búum
nema
því
sem
munt
hafs
með
því
kraftr
þinn
mega
sem
kvað
hoddvönuðr
hlunnvitnis
runni
hollr
til
kallat
skíð
eða
vagn
eða
kvað
fór
móti
mjök
síð
dag
skíði
ungr
með
jöfnu
gengi
útvers
frömum
kvað
eft
ítrum
stökkvi
lið
vögnum
hlunns
fannir
hyrjar
flóðs
sem
var
hlæðir
hlunns
skírnar
hæsta
hoddsviptir
fekk
skal
kalla
hann
skapara
himins
engla
stýranda
heims
himinríkis
konung
himna
sólar
engla
ráðandi
postula
heilagra
skáld
hafa
kennt
hann
við
sem
kvað
kveða
sitja
sunnr
svá
hefir
rammr
konungr
remmðan
banda
sig
kvað
munka
dróttins
aflar
goð
skóp
ríkr
reisti
höll
veröld
sem
skóp
grund
himna
glyggranns
sem
her
einn
stillir
öllu
aldar
kvað
lýtr
helgum
krúzi
heims
ferð
lið
öll
dýrð
önnur
einn
sólkonungr
enn
sem
lýtr
hvein
mátt
vinnr
mildingr
maðr
hann
enn
sem
menn
hyggi
mætr
goðs
vinar
engla
gramr
öllu
örr
helgari
sem
kvað
réð
engla
senda
gramr
fors
hans
hersi
heilagt
sem
hefi
fyr
beini
bragna
falls
við
snjallan
vörð
launak
svá
kvað
dýrð
lofar
hann
alls
kallaði
hann
fyrst
konung
manna
annat
sinn
alls
kvað
landfolks
líknbjartr
himinríki
umgeypnandi
opna
alls
heims
fyr
gram
fyrirmanna
koma
saman
verðr
skilja
ræðr
hvárn
kveðit
því
rétt
kalla
svá
þann
ræðr
kalla
svá
kalla
eða
þann
áðr
var
kalla
konung
kenning
eiga
hverr
alla
rétt
kenna
svá
kalla
landráðendr
eða
landsvörðu
eða
landssæki
eða
hirðstjóra
eða
vörð
kvað
fjörvi
næmðu
jarðráðendr
sem
kvað
rauð
und
hjalmi
heina
laut
varð
gný
geira
grundar
vörðr
skyli
hirðar
stjóri
hugreifr
sonum
leifa
arf
ósk
mín
berr
fald
fræknu
konungs
frama
telr
greppr
fyr
geðsnjallr
skarar
hann
undir
honum
eru
kalla
hann
konung
æðstr
þar
næst
konungr
ræðr
fyrir
jafn
kenningum
öllum
hverr
við
annan
næst
eru
þeir
jarlar
heita
eða
eru
þeir
jafnir
kenningum
við
nema
eigi
kalla
skattkonungar
svá
kvað
jarlaskáld
hvé
sjá
sótti
snarlyndr
konungr
þraut
við
ægi
ofvægjan
gram
næst
eru
kenningum
skáldskap
þeir
hersar
sem
konung
eða
svá
kalla
gullbrjóta
auðmildinga
merkismenn
fólksstjóra
eða
kalla
hann
oddvita
liðsins
eða
fyrir
því
þjóðkonungr
ræðr
mörgum
setr
hann
til
landstjórnar
með
sér
skattkonunga
jarla
dæma
landslög
verja
land
fyrir
ófriði
þeim
konungi
liggja
skulu
þeir
dómar
refsingar
vera
þar
jafnréttir
sem
sjálfs
einu
landi
eru
mörg
þat
háttr
konunga
setja
þar
réttara
yfir
svá
mörg
heruð
sem
hann
gefr
til
heita
þeir
hersar
eða
lendir
menn
danskri
greifar
barúnar
skulu
vera
réttir
dómarar
réttir
landvarnarmenn
yfir
því
þeim
fengit
til
eigi
konungr
skal
fyrir
þeim
merki
bera
eru
þeir
jafnréttir
herstjórar
sem
konungar
eða
næst
eru
þeir
hölðar
eru
búendr
gildir
eru
ættum
réttum
svá
kenna
kalla
veitanda
fjár
gætanda
sætti
kenningar
megu
eiga
jarlar
hafa
til
fylgðar
með
sér
hirðmenn
heita
lendir
menn
hafa
sér
handgengna
eru
hirðmenn
sverja
þeir
eiða
svá
sem
hirðmenn
konunga
váru
mjök
hirðmenn
kallaðir
kvað
heill
svá
snjallir
við
lof
görvan
hafa
menn
munni
húskarlar
orti
konungr
bíðr
finn
oft
drífr
hilmis
hæla
húskarla
lið
húskarla
höfðingja
svá
kenna
kalla
inndrótt
eða
verðung
eða
kvað
frá
víg
vatni
verðung
jöfurs
nadda
næst
tel
engi
enn
var
sem
þessum
þengils
strengjar
mjöð
fyr
malma
kveðju
mær
heiðþegum
heitir
máli
höfðingjar
kvað
þarf
gunnar
glóðbrjótanda
alnennin
inni
inndrótt
með
gram
hersar
hirðmenn
eru
svá
kallaðir
konungs
rúnar
eða
málar
eða
kvað
rúni
lætr
glymja
hinn
hvöt
hamri
slegnar
heiftbráðr
sik
lætr
styðja
stáls
buðlinga
máli
hlemmisverð
við
harðri
húflagan
skæ
kvað
sýn
mik
mínir
morðkennds
taka
enda
þess
þengils
sessa
mein
synir
sem
snjallráðr
konungs
spjalli
átti
eingadóttur
viði
skal
menn
kenna
við
sem
sonr
fentanna
örr
greppa
lætk
uppi
kallaði
jarlinn
sannreyni
jarl
son
kvað
svá
feðr
járnsaxa
harðræði
hvert
svá
hróðrs
enn
hvert
jöfri
hlýri
fram
ins
helga
enn
kvað
alla
haukstalla
kvað
svá
konr
hleyti
herþarfr
við
mik
lét
oss
orkat
jarls
mægð
því
enn
kvað
hann
þar
þunngör
fyr
sunnan
und
randir
ramlig
ins
enn
kvað
firr
ítran
bið
líkna
trúra
tyggja
goð
enn
kvað
ættstuðill
ættar
ógnherði
mun
skyldr
hróðri
ókennd
setning
nefna
hvern
hlut
sem
eru
ókennd
nöfn
heitir
bragr
kvað
inn
hann
skóg
nökkurn
síð
stefjaði
trollkona
hann
hverr
þar
kalla
mik
tungl
auðsug
élsólar
vílsinn
vörð
hvélsvelg
nema
svarði
kalla
mik
skapsmið
grepp
óðs
hagsmið
nema
sem
geri
mög
mæran
meir
haftsænis
geld
hánum
sem
kvað
lét
margar
mærðar
sem
óðr
vex
skeiðar
skjaldhlynr
brim
sem
kemr
æri
endr
bar
mærð
ofra
til
lofi
lof
kallat
eru
nöfn
heita
sem
kvað
land
mun
banda
und
sik
geira
veðmildr
semr
sem
kvað
inn
var
tívum
tálhreinn
meðal
kvað
hafta
snytrir
hjalmfaldinn
því
sem
kvað
kveð
ríki
rögn
sem
sumbl
enn
vér
stillis
sem
steina
sem
með
ennidúki
jarðhljótr
día
fjarðar
hún
til
sólar
tungls
nöfn
himins
eru
eigi
höfum
vér
fundit
kvæðum
öll
þessi
þessi
skáldskaparheiti
sem
önnur
þykkir
mér
óskylt
hafa
nema
áðr
finni
hann
verka
höfuðskálda
þvílík
eru
heitir
sem
lætr
odda
skúrar
oft
herðir
gör
verða
áðr
hann
hörð
und
sik
sem
verr
fár
konungr
örnu
reifir
framr
sem
liggr
und
bör
bundin
breið
holmfjöturs
heinlands
hoddum
grandar
eitrsvélum
sem
hauðr
með
hjörvi
hart
döglinga
bjartra
hjalmr
springr
oft
fyr
olmri
framir
sem
eft
víg
frá
vant
orð
norðan
land
eða
lengra
stundu
lagðisk
suðr
til
sem
þar
hrafn
hvatráðr
láði
ógnar
fyr
við
kyn
sem
kvað
jörð
við
orða
endr
myrk
sendi
grænnar
gröfnum
munni
gein
sem
kvað
stirðþinull
starði
storðar
leggs
fyr
borði
fróns
folka
reyni
fránleitr
blés
sem
hér
var
áls
heiðr
áar
bjarnar
hjartar
heitir
rétt
kenna
við
blóð
eða
svá
kalla
verð
hans
eða
rétt
kenna
svá
við
fleiri
heitir
sem
var
gisting
byrjuð
ulf
skógi
sonr
sár
spenja
kom
hann
geri
sem
sleit
und
gnúði
hrafni
sem
varð
unda
gjalfri
eitrköld
roðin
fell
með
vatni
varmt
ölðr
men
sem
kvað
áttbogi
ylgjar
varð
blóði
græðir
grænn
grandauknum
sem
var
munr
menskerðir
stakk
sverði
myrkaurriða
minn
dróttinn
rak
enn
vargs
sem
sleit
hárr
gylðir
naut
granar
rauð
gramr
gekk
ulfr
ben
enn
sem
ærnu
náði
íms
sveit
freka
gera
ölðra
naut
stóð
heitir
heitir
eru
hesta
heiti
talið
hestar
var
þar
getit
heyrðak
með
var
með
knátti
svá
heyrðak
með
hét
bera
kváðu
öflgan
þar
var
eru
enn
talðir
reið
reið
bani
skati
til
íss
annarr
austr
und
grár
geiri
reið
draga
sem
fyrr
eða
draga
eða
fylgja
svín
öxnaheiti
eru
öxna
nöfn
hefi
görla
fregit
þeira
eru
orma
lofts
veðra
eru
heiti
lofts
heitir
ginnungagap
heitir
segir
heitir
með
vönsuðr
með
kalla
gneggjuð
æpi
alfar
heitir
helju
heitir
arnar
eru
fuglar
eigi
þarf
kenna
annan
veg
kalla
blóð
eða
hræ
drykk
þeira
eða
hrafn
aðra
fugla
karlkennda
kenna
við
blóð
eða
þat
nafn
örn
eða
sem
lætr
barri
bragningr
ara
berr
sigð
sveita
svans
örð
konungr
oddum
lætr
greddir
grunn
hvert
stika
sunnar
þat
hann
skal
hrægamms
ara
eru
nöfn
kvað
gaf
fullr
spjör
herstefnandi
hrafn
ylgjar
kvað
kná
dýrum
dýrr
magnandi
fermu
bregðr
harmi
bliksólar
enn
sem
hann
við
þar
hugþrútit
drekkr
blóð
benjum
konungs
kvað
dynfúsir
dísar
dreyra
mens
bráð
fekk
borginmóði
skjaldaðir
kvað
þar
undir
árflogni
gaf
hundraðs
flokki
mik
heitir
rauð
sleit
örn
gera
fekksk
arnar
matr
grön
undarn
ylgr
hræum
oft
rýðr
ulfr
ari
getr
verð
fló
sagna
snótar
ulfr
móti
gemlis
ham
gömlum
glamma
fyr
sem
hér
vil
handa
háleitan
mjöð
enn
sem
þat
val
heltk
ekka
víðis
áðr
greppr
hlýðir
gallópnis
eru
sævar
kvað
fyrr
var
hvé
sótti
snarlyndr
konungr
þraut
við
ægi
óvæginn
gram
nefndr
sær
svá
sem
mar
mætir
mannskæðr
lagar
tanna
ræsinaðr
til
rausnar
rak
vébrautar
hér
kvað
þvær
flóðs
vaskar
brim
þar
sær
hlið
hvára
veðrvitar
flóð
kvað
sem
fyrr
var
þar
bára
undinna
festa
oft
ægis
kjafta
úrsvöl
sem
lézt
umbands
allra
framstafni
sem
hér
leið
frá
láði
liðnir
fjöll
flausta
ferli
geisla
sem
fór
ber
munstrandar
svá
mitt
sem
þvær
marr
und
mildum
margt
dægr
viðu
grefr
almsorg
sem
skar
húfi
héltum
hraustr
þjóðkóngr
austan
brimlogs
rýri
brún
veðr
sem
bjótt
lögr
gekk
gjalfrstóðum
reist
græði
gjálfr
kallat
sem
kvað
nemr
brjósti
borðheim
drasill
nauð
þolir
víði
verpr
inn
þröm
sem
jósum
brim
dreif
hafskips
húfa
fjórum
eru
enn
sævar
svá
rétt
kenna
til
skip
eða
var
kona
svá
sem
hér
himin
upp
glóðum
gekk
sær
hygg
ský
vegr
þeira
eru
eru
nöfn
þeira
fyrr
talði
þessi
hvasst
hraustum
þyt
sex
nöfn
sem
var
lagt
lék
sollit
haf
herskipum
hrannir
höfuð
ógurlig
sem
svarti
sköfnu
sylgháar
lék
við
hún
hreini
þat
drósir
sem
drýgir
hvern
kost
hauk
lúðrs
drafnar
loga
löstu
rækir
sem
fagri
berr
bára
bjart
lauðr
við
gránn
þar
gulli
búnum
gínn
hlunnvísundr
sem
framlyndir
fundu
hykkat
þar
sjár
við
vini
óra
fell
sem
fjöll
fram
æsisk
skeið
vetrliði
skautbjörn
sem
hér
fell
mik
heim
með
sér
eigi
löð
sem
breki
viðar
meðr
fengu
mikit
mjó
fyrir
ofan
sem
vröngum
ofra
vágs
byrsendir
hinn
mjótygil
máva
mærar
skar
fyr
sem
súðum
sund
fyr
sunnan
mín
prýddisk
mund
við
mildings
sem
orm
jastar
ítrserki
vel
nemi
bjóðr
hvé
fjarðbáls
þat
sem
mun
síðr
brag
sólar
sverri
sliðráls
eru
elds
sem
hér
brennat
sjá
svíðr
dyggr
jöfurr
blása
rönn
fyr
ræsi
sem
skaut
sveyk
hús
reykir
stóðu
stopðir
steinóðr
logi
sem
hér
var
brenndr
þar
brimslóðir
sem
hygg
gramr
eldi
sem
eisur
loga
hús
gim
góðmennit
fellr
gim
gallat
sem
hér
allvalds
hygg
sal
eimr
skaut
her
halfgör
við
sem
ráð
við
reiðr
dvínuðu
hyrr
gerði
sem
kyndisk
flýði
skjótt
hafði
sem
sveimaði
brutu
víkingar
vísa
styrks
varp
sorg
sem
skvaldri
knáttuð
þar
vart
skjaldar
leygr
þau
sigri
gersimum
stundanna
eru
nöfn
fyrir
fyrra
eru
enn
heiti
nætrinnar
heitir
með
njóla
með
kalla
grímu
ósorg
kalla
alfar
dvergar
jafndægri
til
þess
sól
sezt
vetr
til
vár
til
sumar
til
heitir
inn
næsti
fyrir
fyrstr
vetri
heitir
gaukmánuðr
eggtíð
sólmánuðr
eru
eru
manna
heiti
hverr
fyrir
fyrsta
æðsta
heiti
kallaðr
maðr
því
næst
þar
næst
þrír
menn
eigu
saman
þessi
heiti
svá
sem
hér
kann
alla
austr
suðr
sonr
hverjum
gram
gramr
heitir
hann
hann
einvaldi
alls
ríkis
sem
gleðr
folki
flagðs
blakk
svan
viðr
élum
gögl
fegin
því
fylkir
kallaðr
hann
skipar
fylkingar
herliði
sem
kvað
víst
austr
aldar
hefir
gótt
eða
sem
kvað
fekk
hverri
þrumu
greppr
vill
grams
dýrð
hæstr
var
heitir
konungr
svá
kallaðr
fyrir
því
hann
leiðir
her
til
kvað
hertoga
hneykir
herfingnum
lét
leyfð
ber
höfði
haugs
skundaði
eða
sem
auman
gef
mál
svá
sem
laga
sem
fór
óþjóð
auðit
varð
flotnum
hlenna
þrýstir
hyrjar
ljóma
suðr
sem
und
jarðar
orðbrjótr
forðar
munka
valdi
mæringr
sem
landreki
ljósu
lastvarr
sem
fyrr
var
heitir
hann
hann
rekr
her
land
annarra
konunga
eða
rekr
her
sínu
gamla
konungaættum
nefndr
allra
konunga
var
gerði
blót
mikit
miðjum
vetri
blótaði
til
hann
skyldi
lifa
konungdómi
sínum
þrjú
hundruð
hann
fekk
þau
hann
myndi
lifa
ekki
meir
einn
mikinn
þat
myndi
vera
þrjú
hundruð
engi
myndi
vera
ætt
hans
kona
eða
ótiginn
var
hermaðr
mikill
fór
víða
drap
hann
einvígi
þann
fekk
hann
þeirar
kölluð
dóttir
konungs
áttu
sonu
átján
váru
níu
senn
hétu
var
kallaðr
var
annarr
þriði
fjórði
fimmti
sétti
sjaundi
átti
eða
níundi
eða
níu
bræðr
urðu
svá
ágætir
öllum
fræðum
síðan
eru
nöfn
þeira
haldin
fyrir
svá
sem
konungs
nafn
eða
áttu
engi
börn
fellu
allir
kvað
var
þegar
ungr
þreksgörr
bið
hans
hann
tel
kvað
lét
roðnum
hausi
sól
marfjöll
kvað
hefir
gerðihömrum
grundar
upp
kvað
við
skyldi
land
gylfi
inn
stóð
und
kvað
rauð
und
hjalmi
beina
laut
kvað
heyri
ofrask
mun
konungs
háttu
nemi
hann
rétt
hróðrs
bragar
hjó
tyggi
tveim
höndum
lið
reifr
gekk
herr
und
hizig
suðr
fyr
kvað
við
skaldmöld
hefir
því
virða
dróttins
vil
mest
dul
kvað
kveð
hróðrgörð
dýrri
hauklundaðan
áttu
þau
aðra
níu
svá
eru
frá
annarr
eru
frá
þriði
eru
frá
fjórði
eru
frá
fimmti
eru
frá
sétti
eru
frá
ætt
ins
eru
frá
kom
var
herkonungr
fylgði
þat
váru
ættmenn
eru
kallaðir
kominn
móðurfaðir
þaðan
eru
komnir
ætt
var
mágr
ætt
hengði
ætt
var
kominn
inn
móðurfaðir
ætt
var
ætt
var
ætt
var
inn
eru
konunga
ættir
frá
eru
frá
frá
eru
frá
frá
þeir
heita
hét
einn
hans
ætt
kölluð
kynslóð
eru
hafa
menn
sett
svá
halda
öll
þessi
fyrir
sem
við
holm
heyja
hildingar
fram
lind
varð
inn
grána
tvau
fekk
drekka
danskt
blóð
ara
kvað
drap
sér
ungum
ungr
naglfara
tungu
innan
borðs
orða
aflgerð
réð
beið
herr
konungs
hús
lutu
oft
fyr
óþjóðar
slög
kvað
buðlungs
blóð
fell
ský
við
kvað
venr
snekkjur
sjálútar
konr
litar
herskip
hrafns
góð
lauk
siklings
ævi
vér
lofðungr
beið
inn
leyfði
lífs
stað
konungi
fylgði
þat
mun
þér
annarr
aldri
und
sólu
sem
kvað
réð
senda
svalan
ægi
niðr
vápn
sem
kvað
varð
jörðu
áðr
þér
austr
eyjum
vestan
und
sik
þat
konungs
sem
lof
verðr
öld
engi
maðr
veit
fremra
helt
við
orðstír
langan
jöfra
veröld
sem
þar
skulfu
fyr
lönd
eydd
síðir
liði
sem
kvað
fyrr
var
auman
njóta
gef
heita
rétt
skáldskap
kalla
svá
hvern
váru
kallaðir
þeir
fylgðu
þeirra
nafni
eru
rekkar
kallaðir
rétt
kalla
svá
alla
heita
menn
sem
fyrr
váru
þeir
menn
fylgðu
þeim
mildi
var
hans
nafni
skati
kallaðr
mildr
heita
fylgðu
konungi
inum
heita
þeir
meta
mál
firar
verar
heita
þat
skipa
svá
hétu
fylgðu
eða
gumar
heita
svá
sem
gumi
kallaðr
eru
kallaðir
heiti
konungs
við
var
kallaðr
nafni
dregit
því
eða
var
kallat
nafni
nafni
heiti
þann
tíma
var
kallat
allt
þat
hann
eyjar
allar
kallat
heita
ungir
menn
meðan
þeir
afla
sér
fjár
eða
þeir
milli
landa
þeir
höfðingjum
þeir
þjóna
ríkum
mönnum
eða
heita
vaskir
menn
eru
kallaðir
kníar
þat
eru
svá
eru
búendr
heita
þeir
ganga
sættir
menn
svá
eru
heiti
standa
hér
mót
kalla
mann
maðr
heitir
mót
svá
spekingr
óvitr
maðr
heitir
landfólk
eða
þræll
heitir
einn
tveir
þrír
fjórir
eru
flokkr
eru
fimm
sex
sjau
fylla
átta
bera
nautar
eru
tíu
ærir
toglöð
tólf
þyss
eru
ferð
fundr
fimmtán
seta
eru
sókn
eru
ærnir
þykkja
þeim
átján
neyti
hefir
nítján
menn
drótt
eru
tuttugu
eru
þrír
fólk
eru
fjórir
fylki
eru
fimm
samnaðr
eru
sex
sörvar
eru
sjau
öld
eru
átta
herr
sannkenningar
eru
þau
menn
láta
ganga
fyrir
nöfn
köllum
vér
viðkenningar
eða
sannkenningar
eða
eru
viðkenningar
nefna
annan
hlut
réttu
nafni
kalla
hann
vill
eiganda
eða
svá
kalla
hann
hann
föður
eða
inn
sonr
jóð
vinr
alda
heiti
köllum
vér
viðkenningar
þótt
maðr
kenndr
við
sinn
eða
skip
þat
nafn
eða
eign
einkarnafn
köllum
vér
kalla
menn
eru
eru
kvenna
heiti
ókennd
brúðr
fljóð
heita
þær
manni
eru
svanni
heita
þær
mjök
fara
með
dramb
heita
orðnæfrar
heita
kyrrlátar
svarri
svarkr
mikillátar
kölluð
sköruglynd
heitir
ríkust
ófröm
svá
sem
ungar
meyjar
eða
þær
ódjarfar
heitir
búandi
hennar
landi
kona
búandi
hennar
heitir
búandi
hennar
varð
heitir
fyrst
kerlingar
gamlar
enn
þau
kvenna
til
lastmælis
þau
finna
þótt
þat
eigi
konur
heita
einn
mann
heitir
heitir
vers
þriðja
heitir
dóttir
kölluð
rúna
búanda
þat
hlutar
þess
heitir
skal
svá
kenna
kalla
erfiði
háls
eða
land
hjálms
hattar
hárs
rétt
nefna
hvert
kenna
við
eitt
hvert
nafn
heitir
ókennt
heita
sjón
lit
eða
svá
kenna
kalla
sól
eða
skjöldu
gler
eða
gimsteina
eða
stein
brá
eða
hvarma
eða
heita
hlustir
skal
svá
kenna
kalla
land
eða
jarðarheitum
nökkurum
eða
munn
eða
rás
eða
sjón
eða
augu
nýgervingar
skal
svá
kenna
kalla
land
eða
hús
tungu
eða
orða
eða
varra
eða
nýgervingar
kalla
menn
munninn
varrarnar
tunga
ræðit
eða
eru
stundum
kallaðar
grjót
eða
sker
munnr
eða
oft
kölluð
sverð
máls
eða
heitir
grön
eða
stendr
heitir
haddr
konr
heitir
svá
kennt
kalla
skóg
eða
viðarheiti
kenna
til
hauss
eða
hjarna
eða
skegg
kenna
við
höku
eða
kinnr
eða
hugr
heitir
skal
svá
kalla
korn
eða
stein
eða
epli
eða
hnot
eða
mýl
eða
líkt
kenna
við
brjóst
eða
kalla
hús
eða
jörð
eða
berg
skal
svá
kenna
kalla
hús
eða
garð
eða
skip
anda
eða
eljunar
hugar
heitir
sefi
skal
svá
kenna
kalla
vind
rétt
nefna
til
svá
nefna
eða
kenna
til
konu
eða
móður
eða
dóttur
heitir
hugr
fótr
kalla
hendi
heitir
kalla
jörð
vápna
eða
við
axlar
lófa
gullhringa
jörð
vals
hauks
allra
hans
nýgervingum
fót
kalla
tré
leista
eða
renniflein
brautar
eða
kalla
fótinn
tré
eða
stoð
skíð
skúa
brækr
eru
fætr
fæti
heitir
þetta
allt
fótinn
kenna
kalla
hann
kallat
sigla
kenna
við
þessa
vit
heitir
orð
orðtak
heitir
yrkja
fólgit
eða
ofljóst
heitir
læti
heitir
æði
heitir
maðr
illum
reiði
heitir
fargervi
skips
eða
far
orðtök
hafa
menn
mjök
til
þess
yrkja
þat
kallat
mjök
kalla
menn
þat
leggir
lið
heitir
lið
heitir
lið
þat
maðr
veitir
öðrum
líð
heitir
heitir
hlið
kalla
menn
hlíð
greinir
setja
svá
gera
vant
aðra
skal
hafa
greinina
áðr
þykki
til
horfa
fyrri
sama
eru
önnur
mörg
þau
saman
eigu
heitit
margir
